Festiwal

Cześć!

Dzisiaj dostałam parę zdjęć z festiwalu, więc pomyślałam że je Wam podrzucę do obejrzenia. :) Festiwal miał miejsce w sobotę i niedzielę w Okayamie. No i wreszcie udało mi się znaleźć informacje na temat tego, co to za festiwal. Otóż: Okayama Momotaro Matsuri, czyli festiwal Momotaro. Tu macie informacje na temat samego Momotaro, czyli "brzoskwiniowego chłopca" :

http://en.wikipedia.org/wiki/Momotar%C5%8D

Legenda jest bardzo popularna w Japonii, a festiwal ten jest obchodzony chyba w każdym mieście. Jednak wg legendy to właśnie w Okayamie żyli rodzice Momotaro, stąd tak huczne obchody. Momotaro ma tu nawet pomnik, stojący przed stacją kolejową (jeszcze go nie widziałam).

Sam festiwal zaś był generalnie jedną wielką wyżerką. Nad rzeką, z obu stron porozstawiane były stragany z tradycyjną japońską kuchnią. Było na co popatrzeć! :) I można się było podszkolić z wiedzy o japońskich potrawach. Dowiedziałam się na przykład, że okonomiyaki, które przygotowywałam w Tokio (i wrzuciłam Wam zdjęcie) mają aż trzy formy!! Pierwszą z nich widzieliście już wcześniej, oto ona:

Placek z ciasta, z różnymi składnikami w środku, na to majonez, sos tonkatsu, katsuobushi (wysuszone wiórki tuńczyka) i rozdrobnione nori. To okonomiyaki w stylu Osaki.

Druga wersja pochodzi z Hiroshimy:

 

Tu mamy makaron pod spodem, nie znalazłam jaki i bardzo cieniutką warstwę ciasta, na to jeszcze wielkie plastry wieprzowiny, jajko i standardowe dodatki: tonkatsu, nori, majonez. Całość jest zasmażana na blasze i składana na pół. Jadłam takie pierwszy raz w życiu na tym festiwalu. Fakt, dobre, ale wolę "Osaka style".

No i trzeci typ:

 

To mi się najbardziej podoba, ale nie miałam okazji jeszcze spróbować. To hashiyaki, hashi znaczy pałeczki, czyli okonomiyaki na pałeczkach. Ciasto zawinięte jak naleśnik a na górze standardowe dodatki. :) 

Przez ten temat umieram z głodu! Dobrze że pora karmienia się zbliża. ;)

Na festiwalu zdałam sobie sprawę jak bardzo Japończycy są już mięsożerni. Niegdyś mięso było tylko dla chorych, teraz dla chorych jest chyba ryba... :P Wszyscy objadają się mięsem w każdej możliwej postaci: panierowany kurczak, długie obsmażane parówki na patyku, kulki mięsne na patyku, boczek w plastrach, po prostu zgroza! Nie znalazłam żadnej ryby! Najbliżej ideału były macki ośmiornicy na patykach. Wszystko na patykach...

Ze słodyczy były nieśmiertelne krepsy, tradycyjne japońskie lody - czyli pokruszony lód z sokiem owocowym i słodkim mlekiem na górze, lody zwykłe i cukierki.
A to na dowód, że tam w ogóle byłam. ;)

Wybrała się ze mną Asami Mori, doktorantka z laboratorium, w którym mam staż. Tu dorwał nas samurai. W zasadzie to właśnie tak było: to on nas dorwał i kazał sobie zrobić z nami zdjęcie, musiałyśmy się zgodzić.

A tu na tle straganów z mięsem... W ręce mam kakigori, czyli te japońskie lody. :)

Deeeeszcz!!

Informacja warta przekazania do wiadomości publicznej. ;) Dzisiaj około godziny 20:20 spadł deszcz! A w zasadzie ulewa! Trwała co prawda jedynie 20 minut, ale to zawsze coś! :D W życiu tak się nie ucieszyłam na widok deszczu! Nie przeszkadzało mi nawet, że właśnie wracam z centrum handlowego obładowana zakupami, bez parasola (a jakże!) i zostało mi jeszcze jakieś 15 minut drogi... Pełnia szczęścia! Przemokłam do suchej nitki! :D  Ciekawe kiedy nadarzy się następna taka okazja... Pewnie nie prędko. Od studentek z labu dowiedziałam się, że Okayama jest najsuchszym miejscem w Japonii... :/ Niezbyt mnie to cieszy. Bo po całym dniu koszmarnego upału marzy się już o chociaż kropli wilgoci... A tu nic...

Dzień szósty - o wszystkim i o niczym

Jestem tu już sześć dni! Czyli prawie tydzień. :)

Jak na razie nawet nie zdążyłam porządnie przyzwyczaić się do tutejszych warunków. Do klimatu to chyba nigdy nie zdołam się przyzwyczaić.. ^^" Ale wprowadziłam do mojego dziennego harmonogramu wieczorne spacery, więc mam już parę zdjęć mojej najbliższej okolicy. 

Zacznijmy od zdjęcia miejsca w którym mieszkam. Składają się na nie dwa małe, trzypiętrowe bloki (dwupiętrowe licząc po polsku). Jest tam około 80 mieszkań, jeśli dobrze liczę. Małe, jednoosobowe, takie jak mój i duże, dwuosobowe lub rodzinne. Z tego co zauważyłam jest sporo wolnych pokoi. Największy procent stanowią Koreańczycy i Chińczycy, poza nimi spotkałam tylko dwóch Afroamerykanów. Nie ukrywam, że większości nie miałam okazji zobaczyć, więc moja wiedza na ten temat jest ograniczona. Niestety minusem tego akademika jest brak wspólnej sali, w której można by wzbogacić się o nowe znajomości. Nie zdziwię się więc jeśli przez te dwa miesiące nie poznam absolutnie nikogo.

A to już okolica. Akurat wszędzie dookoła stoją same jednorodzinne domki, w tym wiele w tradycyjnym japońskim stylu. Zaraz za nimi rozciągają się wzgórza. Szukałam ich nazw ale chyba są zbyt małe żeby je nazywać. Albo za małe żeby na mapie google była nazwa. Nawet udało mi się ująć charakterystyczne kwadratowe samochodziki. Wszędzie ich pełno w Japonii. Wyglądają pociesznie, ale muszę mieć jakieś zalety, skoro cieszą się takim powodzeniem.

 

 

Powyższe domy należą najpewniej do najbogatszych. Bardzo duże, z okazałą bramą i mnóstwem roślinności. Niektóre miały dodatkowo metalowe okucia na dachach w kształcie roślin albo zwierząt.

Hehehe... A tu znak "Stop". Coś mnie tknęło żeby go sfotografować. Wiele znaków drogowych w Japonii jest wymalowanych na ulicach. Tak samo ograniczenia prędkości i inne.

I jeszcze wieczorne niebo. Dla wtajemniczonych: wypatruję chmur rotorowych, żeby wiedzieć kiedy oczekiwać następnego tsunami.

A z takich luźnych dygresji... Rozbraja mnie stosunek Japończyków do picia. A głównie to, że oni mają "drinking culture", jak sami to określają... Mam wrażenie, że już o tym mówiłam kiedyś... Co to za kultura picia? Pije się to się pije. Nie widzę różnicy pomiędzy pijącymi Polakami, a Japończykami... Im się wydaje, że my dużo pijemy. A przecież tu chodzi o efekt. Japończycy kończą imprezę w takim samym stanie jak Polacy, z tą małą różnicą, że potrzebują mniej alkoholu, żeby doprowadzić się do takiego stanu. I to jedyny powód dla którego pijemy więcej. Bo jeśli chodzi o częstotliwość, to z pewnością Japończycy nad nami górują. W końcu każda okazja jest dobra, żeby zrobić "drinking party"... Ta nazwa też doprowadza mnie do szału. Tak jakby w tym "party" chodziło tylko o picie. Nie widziałam tu jeszcze imprezy bez alkoholu, po co więc to rozdzielać? Party to party, z piciem czy bez. Nie mają żadnych specjalnych zwyczajów dotyczących picia, dlaczego więc wydaje im się że mają całą kulturę picia?

Laboratorium

Dzisiaj coś dla chemików. ;) Jako że na uczelni są dzisiaj względne pustki - w moim pokoju siedzą tylko dwie osoby z dziewięciu - porobiłam trochę zdjęć, gdy nikogo nie było w pobliżu.

Zatem zacznijmy od pokoju komputerowego, socjalnego, czy jak go tam kto chce zwać.

Oto in on, z perspektywy mojego biurka. Na wprost drzwi wejściowe. Trochę większy niż te w Tokio, ale równie zagracony. Każdy ma swój komputer, przy czym wydaje mi się, że w większości przypadków trzeba to stosować dosłownie. Swój - czyli prywatny. Nie wiem jak to wygląda od strony uczelni, ale z tego co widziałam to studenci przynoszą własny sprzęt. Jest też parę komputerów ogólnodostępnych, ale z konkretnymi zastosowaniami: jeden do rozwiązywania struktur, jeden do gaussiana i jeszcze jeden ale nie pamiętam do czego. Teoretycznie można z nich korzystać cały czas, dopóki ktoś nie będzie potrzebował tego konkretnego programu.

W przeciwieństwie to labu TIT (Tokyo Institute of Technology) w tym przynajmniej nic nie wskazuje na to, że studenci tu mieszkają. W tamtym koledzy mieli pochowane ubrania, parę par butów pod biurkiem, leki, kosmetyki itp. Tu za to jest dużo książek, bo studenci uczą się tutaj zamiast w domu. Lepiej o tyle, że jeśli mają z czymś problemy, to zawsze mogą od razu kogoś zapytać. Ale ja i tak wolę naukę w domowym zaciszu...

Powyżej moje biureczko. :)

A poniżej moje stanowisko pracy:

Miejsca może dużo nie jest, ale zawsze to moja prywatna przestrzeń, gdzie mogę wszystko trzymać czego potrzebuję. Mam nawet władne grzałko-mieszadło. :) Taki prosty sprzęt a taki przydatny... Może przemycę któryś do Polski??

No i na dowód tego że coś robię (jeśli ktoś ma jakieś wątpliwości) moja dzisiejsza robótka:

Po lewej sączy się prekursor okso [ReOCl3(PPh3)2], a po prawej miesza gotując synteza nowego kompleksu z dziewięciodonorową (!!) zasadą Schiffa. Marzenie jest takie, że ma powstać sześciokoordynacyjny kompleks samego renu z tym ligandem albo inne wariacje. Jak się chociaż jednym atomem azotu (ma ich 10) przyczepi to już będzie sukces. Więc trzymajcie kciuki!

Inny świat

おはようございます!

U mnie poranek, u Was środek nocy... :) Teraz różnica czasu wynosi tylko 7 godzin, bo mamy czas letni w Polsce. Jednak to i tak czyni noc z dnia i dzień z nocy...

Mam dla Was dzisiaj zdjęcia mojego pokoju. A raczej mini mieszkania, bo z kuchnią i łazienką... Poniżej moja kuchenka.

Duża nie jest ale ma niemal wszystko czego potrzeba. Jest mikrofala, lodówka, zlew i kuchenka indukcyjna. Dodam tylko że żadnego osprzętu do tego nie dostałam. Garnków specjalnych do płyty indukcyjnej raczej kupować nie będę. Kuchenka mikrofalowa powinna wystarczyć do podgrzania gotowych obiadków, które mogę kupić w każdym spożywczym. Oczywiście jest tu stołówka na uczelni, a obiadki są bardzo dobre i śmiesznie tanie, więc przez większość dni obiadami się muszę się martwić.

Wczoraj udało mi się znaleźć "100円-store" więc wyposażyłam się w kubek, talerz, miseczkę i sztućce, śniadania i kolacje jestem w stanie przygotować.

(Zdjęcie specjalnie dla Ani, bo się upomina...)

 Po raz pierwszy widziałam tu przycisk do włączania ciepłej wody. Normalnie w kranie jest tylko zimna. Trzeba włączyć specjalny panel. Woda ogrzewana jest gazem, więc instrukcja użycia radzi wyłączać panel w celu oszczędności.

Oto łazienka:

Jest tak mała, że nie dało się jej zmieścić w kadrze. :P Po prawej już widać framugę drzwi. Nie objęłam tylko małej półki po lewej stronie. Wanna jest szczególnie fajna, bo bardzo głęboka, o wiele głębsza niż w Polsce. Dostosowana prawdopodobnie do japońskich kąpieli, więc musi być jak mały basen.

No i tutaj mój pokój:

Trochę już zabałaganiony, ale chyba widać co gdzie jest. :) Jak widać mam nawet płaski telewizor, jakby mi się nudziło. Jutro niedziela i mam zamiar się byczyć więc prawdopodobnie pójdzie w ruch, bo japońskie MTV jest świetne! Na biurku stoi biała lampa, która jak na razie jest dla mnie zagadką, bo nie mam pojęcia jak ją włączyć. Nie ma żadnego przycisku!

A powyżej pokój z drugiej strony: łóżeczko (tym razem w stylu europejskim), wyjście na taras, na którym straciło już życie parę cykad i klimatyzator nad łóżkiem, dotychczas nie używany. Jutro najpewniej się bez niego nie obejdzie...

A co do innego świata... Jednak małe miasta są już zupełnie inną Japonią. Życie tak nie pędzi tu do przodu. Ludzie nie mają takiego ciśnienia na wszystko, po prostu da się tu żyć! Profesor daje mi wolną rękę - nie mam nikogo kto mnie ma pilnować jak w Tokio, a eksperymenty mam robić we własnym tempie, czyli jak mi się zachce. Nie ma tu też takiej nagonki na siedzenie na uczelni cały dzień. Jak ktoś chcę, to proszę bardzo! Ale jak już ktoś skończy pracę to może iść do domu nawet o 14stej!... W Tokio - istne bluźnierstwo! Jeden student z tego co wiem siedzi codziennie do 23:00, ale to dlatego że w domu nie ma internetu i na uczelni jest darmowa klima... ;) A w soboty w sumie jedni chodzą, inni nie chodzą. Niektórzy mają pracę w weekendy, inni odpoczywają, a zapaleńcy pracują... Ja w sumie wyrwałam dzisiaj na dziewiątą do labu. Okazało się, że jestem pierwsza. :) Zobaczymy jaka będzie frekwencja... Jednak uznałam radę kolegi za bardzo dobrą - tu jest klima! A ja trochę boję się używać mojej w mieszkaniu codziennie, bo się nie wypłacę za prąd potem... :P

O rowerach już Wam wspominałam? Okayama jest miastem rowerowców. Ludzi chodzących piechotą można policzyć na palcach jednej ręki! Nawet samochodów jest tu niewiele, ilość rowerów bije wszystko nad głowę. Oczywiście zagraniczniaki też pedałują, by dostosować się do ogólnie przyjętych norm. Nawet ja dostałam rower, ale na razie mi się nie przydał. Wszystko mam pod nosem, więc nie mam gdzie jeździć.

No i jeszcze jedna uwaga - cudzoziemców jest tu strasznie dużo! Przez trzy miesiące w Tokio nie spotkałam ich tylu ilu tu w ciągu dwóch dni! Najwidoczniej nie tylko ja uważam, że Japonia w mniejszej skali jest przyjemniejsza. ;)

Japonia po raz drugi!

Cześć, a w zasadzie 今晩は, bo u mnie już jest wieczór. :) 

Rozpoczynam po raz drugi przygodę z Japonią! Tym razem odwiedzam Okayamę - małe (w porównaniu do Tokio) miasteczko na południu Japonii, o klimacie iście tropikalnym. Powietrze jest tak duszne i gorące że aż zatyka. Burze przechodzą podobno codziennie, ale po deszczu jest jeszcze gorzej niż przed, bo robi się parno. Taki gratis. :)

Samo miasteczko wydaje się bardzo sympatyczne na pierwszy rzut niewprawnego oka. Niewiele co prawda zobaczyłam, bo tylko drogę ze stacji na uczelnię i z uczelni do spożywczego, ale niewątpliwie jest zupełnie inaczej niż w Tokio. Chyba przyzwyczajenie do mieszkania w małym miasteczku wzmogło we mnie niechęć do gigantycznych metropolii. Jak tylko się ogarnę to wybieram się na zwiedzanie, bo jest tu ponoć piękny zamek i trzeci co do urody japoński ogród. Chętni do oprowadzania już się znaleźli więc nawet nie będę musiała łazić sama. 

Tym razem wyjazd zaczął się kompletnym pechem... Mówi się, że "miłe złego początki". Mam nadzieję, że działa to też w drugą stronę i podsumowując stwierdzę, że "złe miłego początki". Otóż było to tak... Przed wylotem z Polski spałam urywanym snem ze trzy godziny. Liczyłam na to, że zapewni mi to spokojny sen w drodze do Japonii. Myliłam się jednak i przez 10 godzin lotu z Frankfurtu nie zmrużyłam oka. Obejrzałam wszystkie ciekawe filmy jakie były dostępne, z zawodem stwierdziwszy że w tym samolocie nie było dostępnych kultowych gier, tylko Tetris... Sssszkoda. Zmęczyłam się strasznie tym nic nie robieniem i już tylko modliłam się, żeby podróż dobiegła końca. Moje modły ostatecznie zostały wysłuchane. Doleciałam. Z opóźnieniem, ale w jednym kawałku. Umówiona byłam z profesorem o 11:00 na stacji w Okayamie, miałam więc 2,5h żeby się tam dostać... Nie było jednak szans. Stanęłam w kolejce do kontroli celnej, a z uwagi na to że dostałam wizę na rok posłano mnie do najkrótszej kolejki. Zbyt szybko jednak się ucieszyłam. Kolejka może i krótka, ale czas oczekiwania około 20 razy dłuższy!! Potem okazało się dlaczego: bo od razu wyrabiali delikwentom japońskie "dowody osobiste", nie musiałam więc potem już tego załatwiać.

Z kolejki tej wydostałam się o 10:00!! Do Okayamy jakieś dwie godziny jazdy, więc wysłałam profesorowi prośbę o przesunięcie spotkania na 13:00, co dawało mi nawet zapas. Czym prędzej więc popędziłam na stację wypytując o drogę do stacji Shin-Osaka, w której miałam przesiąść się na Shinkansen. Wszystko by było fajnie, bo miałam jechać pociągiem który z lotniska jedzie bezpośrednio na tę stację, okazało się jednak że był wypadek kolejowy właśnie tej linii i nigdzie nie pojadę... Argh... Kupiłam zatem bilet o wartości odpowiedniej do docelowej stacji, dostałam od pana konduktora śliczną karteczkę zapisaną od góry do dołu krzaczkami i ruszyłam w dalszą drogę. Tylko dwie przesiadki i mnóstwo błądzenia. Ale karteczka przydała się, bo pozwalała przechodzić mi przez bramki bez biletów. Przy drugiej bramce dostałam kolejną, trochę inną, do kolekcji, a przy trzeciej zabrali mi wszystkie. Zapewne z informacjami o wypadku i tym skąd jadę i dokąd chcę dotrzeć. Luz... Byłby luz, gdybym w pośpiechu nie zaliczyła gleby na schodach. Schodziłam z piękną siedemnasto-kilową walizką, bo nie było windy ani ruchomych schodów. Pech chciał że musiałam się poślizgnąć i przelecieć połowę schodów... Musiałam wyglądać imponującą... Zaraz oczywiście zleciała się grupka Japończyków oferująca pomoc, podnosząca mnie, naklejająca plasterki na obtarte kolana i niosąca za mnie walizkę... Hehehe... To tak pół żartem... Walizkę mi zniesiono do końca schodów to fakt. Ale zdobyczne plasterki sama sobie nakleiłam, bo zryłam sobie jedną nogę kompletnie od kolana po kostkę a na drugiej zaliczyłam tylko fioletową gruchę na kolano... Wyglądam teraz jakbym walczyła w partyzantce na polskich ziemiach. Bardzo profesjonalnie przygotowany wizerunek. A ciepło tak, że nie ma szans tego zakryć... W labie oczywiście taktownie nikt nic nie zauważył...

W końcu jednak złapałam shinkansena. O mały włos a wsiadłabym do niewłaściwego, ale coś mnie podkusiło żeby się upewnić co do swego biletu i pani upychaczka posłała mnie do innego. Droga była przyjemna, tylko dwa przystanki. Ale prędkość szacuję tak na 250km/h około. Nie rozpędzał się specjalnie... W Okayamie już czekał na mnie profesor... Nie dostał mojej wiadomości więc biedny czekał od 11:00... Myślałam, że spalę się ze wstydu... Ale dotarłam i to się liczy! :)

Wracam!

皆さん!
今日 私は 家に返りますよ! よかった!
この 時は とても 楽しかった!  多くの優しい人々に会った。私はスペインでお姉さん と 韓国で お兄さん を 見つけた!
たくさん 仕事がありました。 だから 私はとても疲れた。
でも 日本は最も美しい 国です! そして ここでたくさん 格好いい男がいますよ!

A teraz może po polsku?... Dzisiaj wracam do domu. Wprost nie mogę się już doczekać. Czas zatem na małe podsumowanie tych trzech miesięcy, spędzonych w Kraju Kwitnącej Wiśni... Wiśni kwitnących co prawda nie widziałam, ale na to jeszcze będzie czas w przyszłości. :)
1) Mój japoński nieco się poprawił. Wzbogacił się jednak w tonę słów potocznych i wyrażeń nieformalnych, co raczej nie spodoba się mojej sensei...
2) Zwiększyłam nieco gabaryty z powodu przecudnego jedzenia tutaj... To akurat na minus... :/
3) Stwierdziłam, że kobieta, aby być kobiecą nie musi wcale zachowywać się jak idiotka... A tutaj jest to na porządku dziennym. Jeśli dziewczyna chce podobać się facetom, to musi być kawaii. Jeśli ma być kawaii to musi zachowywać się jak dziecko: robić wielkie oczy, głupkowato się śmiać i udawać że niczego nie rozumie... To jedna z rzeczy, które doprowadzały mnie tu do szału. Jak można dla głupiego rodu męskiego obdzierać się z szacunku do siebie samej?!
4) Zdecydowanie wolę europejskich mężczyzn. Może nie tak przystojni jak Japończycy, ale mają normalny sposób myślenia i nie mają zapędów pedofilskich...
5) Już nigdy więcej nie przyjadę tu w zimie! Może i jest o wiele łagodniejsza od naszej, może i nie ma śniegu. Ale nie ma też szczelnych okien i porządnego ogrzewania! Okna tu maja takie szpary, że nawet używanie klimatyzatora nie ma sensu. Gdy nagrzałam pokój do 25 stopni, to po pięciu minutach znowu było 10. A było 10 na pewno, bo oddech zmieniał się w obłoki pary. CO nie maja zapewne przez ryzyko trzęsień ziemi. Musieli by mieć elastyczne rury, choć z drugiej strony dla nich to chyba nie problem to wymyślić. :P
6) Trzy miesiące to zdecydowanie za mało, by dostać nagrodę Nobla. Muszę przeprosić moich fanów, musicie jeszcze trochę poczekać. ;)
7) A propos pracy w laboratorium. Wolę jednak nasze - polskie. Może i warunki nieco gorsze, ale przynajmniej nie robią nam tam prania mózgu! I oprócz magisterki i doktoratu mamy jeszcze swoje własne życie!
8) Święta Bożego Narodzenia są tutaj obdarte z jakiegokolwiek uroku. Wszystko co prawda błyszczy i świeci, pełno choinek, Mikołajów itp. ale wszystko to tak  komercyjne, że aż boli. I tak to trwa do 25go grudnia. A 26 nagle wszystko znika. Nie ma już ani jednego światełka, choinki i Mikołaja. Święta się skończyły...

To chyba na razie wszystko z podsumowania... Jak coś wymyślę po powrocie to dopiszę. :)
Mam nadzieję, że na mnie czekacie! :D