Okayama

We wtorek w tym tygodniu, nie mając żadnych planów, postanowiłam odwiedzić zamek w Okayamie. Najwyższy czas już był po temu, bo siedzę w Okayamie już dwa tygodnie a tam jeszcze nie dotarłam... ;)

Zamek w Okayamie nie jest specjalnie duży, niemniej jednak równie uroczy jak poprzednie.

Zwany jest U-jo - Kruczym Zamkiem ze względu na czarny kolor ścian. Jak większość japońskich zamków został zniszczony w trakcie bombardowania w czasie drugiej wojny światowej. Obecny stan jest wynikiem rekonstrukcji w 1966 roku. Tylko jedna część oryginalnego zamku przetrwała do dnia dzisiejszego w pierwotnym stanie. To Tsukimi Yagura - wieża poświęcona demonowi nocy, jej nazwa oznacza także wieżę, z której można było podziwiać księżyc.

 

Mury zamku są w bardzo dobrym stanie i większość bram także. Co ciekawe można tu znaleźć trzy rodzaje murów obronnych. To znaczy zbudowanych w trzech różnych stylach, przy czym różnica polega na innym sposobie układania kamieni, innym ich kształcie i wielkości. Dla przykładu dwa zdjęcia poniżej. W niektórych miejscach kamienie mają proste krawędzie, a w niektórych nieregularne, wręcz obłe.

No i na krawędziach dachówek znajdują się charakterystyczne figurki Shachihoko - ryby o głowie tygrysa. Niektórzy nazywają ten zamek Złotym Kruczym Zamkiem z uwagi właśnie na złote Shachihoko.

 A tu pozostałości po oryginalnej Shachihoko, której udało się przetrwać.

Zamek ma sześć pięter, a z najwyższego roztacza się piękny widok na Okayamę.

Niedaleko wzgórza zamkowego (widoczny na zdjęciu powyżej) znajduje się Koraku-en, czyli ogród Koraku. Utrzymany jest w tradycyjnym japońskim stylu, ze sporą sadzawką na środku, małym pawilonem herbacianym i świątynkami.

 

 

 

 

 

W ogrodzie hodowane są żurawie:

 i karpie. W tym momencie w porze karmienia... ;)

Przy okazji wizyty w zamku zakupiłam Kibidango, czyli ciasteczka ryżowe z różnorakim nadzieniem. W Okayamie szczególnie popularne są z brzoskwiniami, z których słynie Okayama.

Osaka

Dzisiaj byłam w Osace. Odhaczyłam kolejne miejsce z listy. ;)

Zacznę od tego, że oczekiwałam czegoś więcej po tym mieście. To trzecie co do wielkości miasto w Japonii, zaraz po Tokio i Jokohamie. Fakt jest duże, ale nie nazwę go obiektem turystycznym.

Kiedy powiedziałam studentom z laboratorium, że jadę do Osaki, spytali wprost: po co? Dowiedziałam się od nich, że większość ludzi jeździ tam... na zakupy. To prawda, sklepów ci tam dostatek. Szczególnie wokół głównej stacji metra. Właściwie ta stacja to wielkie centrum handlowe, w którym znaleźć można chyba wszystko. Ma ono (notabene) dwanaście pięter! Plus dwa minusowe, bo podziemne... Raj dla każdej kobiety! :P Mnóstwo ubrań, kosmetyków, butów, torebek, zabawek (jako że to Japonia to w większości nie dla dzieci) i gadżetów. Fakt, że można tam sporo ciekawych prezentów kupić. Tym bardziej że całe jedno piętro poświęcone jest prezentom. Ale żeby tylko po to tam jechać?... No nie wiem... Przyznam że spędziłam tam dzisiaj trochę czasu. Zaowocowało to nawet kupieniem dwóch prezentów. :) Ale może to też wina pogody. Bowiem dzisiaj pogoda była piękna... Niestety. Tzn. było upalnie i prażyło słońce, dzięki czemu wyglądam teraz jak burak. Starałam się chować w cieniu, niewiele to jednak dało jak widać. ;) Najlepsze są oczywiście białe ślady w zakrytych miejscach, gdzie miałam np. zegarek, pierścionki albo okulary. Ekstra. ^^"

Tak czy inaczej zmusiłam się do ruszenia w miasto. Centrum wygląda raczej standardowo.

 

 

Drapacze chmur, samochody i sklepy. Tokio i tak nie pobije. ;) Przyznam, że po wizycie w stolicy, żadne miasto nie robi już na mnie wrażenia. 

Centrum nie poświęciłam zatem wiele uwagi. Skierowałam się do zamku, który stanowił jak dla mnie najbardziej godną uwagi atrakcję miasta. Zamek nie należy do najstarszych. Pierwotnie został zbudowany w 1586 roku i był wówczas największym zamkiem w Japonii. To co możemy oglądać dzisiaj to tylko betonowo-stalowa rekonstrukcja z 1931 roku. Wewnątrz zamek jest całkowicie unowocześniony, posiada nawet windę. Dla porównania - zamek w Hiroszimie miał tylko schody i to drewniane! W środku znajdują się przeróżne wystawy dotyczące historii miasta i zamku. Z zewnątrz jednak wygląda imponująco. 

 

Otacza go bujny park zamkowy i głęboka fosa.Poniżej jedna z wież strażniczych nad fosą.

W parku znajduje się też Chram Hokoku, jednak niezbyt duży.

 

Po obu jego stronach stały posągi tygrysów, takie jak ten powyżej.

Musicie mi wybaczyć dzisiejszy opis. Niestety nie znalazłam nic więcej godnego uwagi w Osace. Dosłownie "nie znalazłam". ;) Chciałam bowiem jeszcze zajrzeć do muzeum ceramiki, jednak go nie znalazłam. :P Przewodnik o nim wspominał, ale na żadnej mapie nie było zaznaczone. Pobłądziłam trochę, ale nie znalazłam.

Za to skusiłam się znowu na tradycyjne japońskie przysmaki. Takoyaki (opowiadałam o nich ostatnio - kulki z ciasta podobnego do naleśnikowego, w środku kawałek ośmiornicy, a na górę sos do takoyaki, majonez, rozdrobnione nori i katsuobushi):

A na deser kakigori. Czyli lody, które pojawiły się już wcześniej.

Obiecuję, że następnym razem będzie lepiej!

Hiroshima

Cześć!

Tak jak obiecałam wrzucam dzisiaj posta w wrażeniami z Hiroszimy. Wybrałam się wczoraj i spędziłam cały dzień na zwiedzaniu. Ale zacznijmy od początku...

Minusem podróży stąd do Hiroszimy jest to, że dostać się tam można tylko shinkansenem... No nie ukrywam, że super-szybkie pociągi są imponujące, wygodne i... super-szybkie, jednak są też nieziemsko drogie... :/ Za przejazd do Hiroszimy i z powrotem zapłaciłam około 450zł... Lekka przesada... Fakt, 160km w jedną stronę pokonał w 30 minut, ale puściłoby mnie to z torbami na dłuższą metę... Dla porównania: shinkansen do Osaki kosztuje ponad 10.000 yenów w jedną stronę (czyli dwa razy drożej niż do Hiroszimy), ale można też wybrać podróż autokarem, która kosztuje 3.000 yenów (w obie strony!). Shinkansen jedzie godzinę, a autokar trzy. Po zastanowieniu się wybrałam autokar i tym samym zaoszczędziłam 17.000 yenów... Zgroza... Bilety już kupiłam i do Osaki jadę jutro. :) Ale o tym za chwilę.

Zatem Hiroszima. W 1940 roku miasto to było siódmym co do wielkości miastem w Japonii i zamieszkiwało je 344 tysiące mieszkańców. Po zrzuceniu amerykańskiej bomby atomowej, 6 sierpnia 1945 roku, o godzinie 8:15, zginęło 200 tysięcy ludzi... 80% tych, którzy przeżyli wybuch zmarło w przeciągu następnych tygodni. Jedynie nieliczni przetrwali, by umrzeć naturalną śmiercią. Co ciekawe już w 1947 roku rozpoczęto odbudowę i powtórne zasiedlenie miasta, a obecnie Hiroszima liczy sobie 1,14 mln mieszkańców. Spacerując po mieście nie da się zauważyć jego mrocznej przeszłości. Potężne centrum z drapaczami chmur, mnóstwo samochodów, sklepów i ludzi. Podobno jednak nadal notuje się tu zwiększoną liczbę zachorowań na raka... 

Wycieczkę zaczęłam od ogrodu Shukkei-en, założonego w 1620 roku przez Asana Nagaakirę jako imitację słynnego ogrodu krajobrazowego w południowochińskiej stolicy Hangchow. Ogród jest bardzo rozległy. W jego centrum znajduje się staw, w którym żyją kolorowe karpie:

 

Na środku stawu są maleńkie wysepki ze skarłowaciałymi drzewkami oraz kamienny mostek (powyżej) łączący oba brzegi.

 

Pomiędzy alejkami i drzewami ukryte są małe altanki, jak na na górze, w których można odpocząć i pokontemplować piękno przyrody oraz pawilon herbaciany, w którym za opłatą można wziąć udział w ceremonii parzenia herbaty.

 

Pełno nam strumyczków, źródełek, mostków i kamiennych latarni - małych i dużych.

 

 

 

 

 

 

To naprawdę urocze, pełne klimatu miejsce. Spacer po nim był tym przyjemniejszy, że nie było tam prawie nikogo, bowiem pogoda mi dopisała i rano padał deszcz. :)

Chętnie zostałabym tam dłużej i pomedytowała w ciszy, jednak mieszkańcy ogrodu zdawali się chcieć mnie pozbyć. A dokładniej - krwiożercze komary! Obstawiam, że to w nich przetrwała jeszcze część promieniowania po bombardowaniu i są radioaktywne! Bowiem po ugryzieniach zostały mi takie bąble i plamy na skórze jak po tych egipskich, mieszkających w Nilu z klątwą faraona...

Zapomniałam dodać, że w ogrodzie jest jeszcze muzeum Sztuki. Jest malutkie, ale posiada niezłą kolekcję dzieł na temat holokaustu. Min. przepiękny obraz Ikuo Hirayamy, zapierający dech w piersiach.

Szybko więc zostawiłam ogród za sobą i ruszyłam do zamku. Zamek pierwotnie został zbudowany w 1593 roku, a dopiero w 1958 roku jedynie pięciopiętrowa wieża główna została odbudowana ze zgliszcz po bombardowaniu. We wnętrzu znajduje się muzeum lokalne, w którym jednak nie wolno robić zdjęć, dlatego mogę Wam ofiarować jedynie widok z zewnątrz.

 

Jego nazwa to Ri-jo - Zamek Karpi.

Dalej udałam się do Katedry Bomby Atomowej i Parku Pokoju. Muszę przyznać, że jeszcze nic nigdy nie zrobiło na mnie takiego wrażenia. Katedra, będąca dawną izbą przemysłowo-handlową miasta, znajdowała się w ścisłym epicentrum detonacji. W promieniu 3km dosłownie wszystko zostało zniszczone, zmiecione z powierzchni ziemi. Obiekt obecnie znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.

 

 

Niewiele dalej znajduje się Park Pokoju wraz z Muzeum Bomby Atomowej. W muzeum można dowiedzieć praktycznie wszystkiego na temat tych tragicznych wydarzeń. Wstrząsające są filmy ze zwierzeniami tych, co przetrwali, zdjęcia doszczętnie zniszczonego miasta, stopione metalowe przedmioty, jak mały trójkołowy rowerek, czy pudełko na drugie śniadanie, szczątki ciał w gablotach, które znaleziono na zgliszczach, zdjęcia cierpiących na chorobę popromienną, czy tych, który przetrwali ale wybuch zerwał z ich ciał całą skórę, fragmenty budynków na których pozostał cień ludzi, będących w ścisłym centrum. Ich ciała uległy całkowitej dezintegracji, pozostawiając po sobie tylko odbicie na ścianach...

A najgorsze w tym wszystkim jest to, że Amerykanie zdążyli nawet zrobić zdjęcie grzyba nuklearnego, który powstał po wybuchu... Nie wiem jak Japończycy mogli im wybaczyć. Ja po tym co zobaczyłam, nie wybaczyłabym.

A tu jeszcze dla głębszego zobrazowania rozmiarów katastrofy. Na górze makieta przedstawiająca miasto przed wybuchem, a na dole po nim.

Na koniec jeszcze trochę pozytywnej energii... Zwiedziwszy Hiroszimę wybrałam się jeszcze w krótką podróż do Miyajimy. Kawałek pociągiem z Hiroszimy, a dalej promem na wyspę. To mała wysepka - 30km2 - w niemal całości pokryta lasem i wzgórzami. U ich stóp przycupnęło tylko małe miasteczko i świątynia Itsukushima. Wyspa ta uważana jest przez Japończyków za świętą. Niegdyś nie wolno było na niej rodzić, ani umierać, obowiązywał również zakaz posiadania psów. Ten ostatni nadal jest aktualny, nadal nie założono tu cmentarza i zmarłych grzebie się na stałym lądzie, a uczestnicy każdej ceremonii pogrzebowej przed wejściem na wyspę muszą przejść rytuał oczyszczający. Nie wiem tylko dlaczego niby ma ona być świętą? Chram Itsukushima jest wyjątkowo duży, składa się bowiem aż z 14 budynków. Cały wznosi się na palach i podczas przypływu wygląda jakby stał na wodzie. 

 

 

 

To właśnie do tego chramu należy słynna Torii. Postawiono ją 200 metrów w głąb morza, tak iż tylko w trakcie odpływu można podejść bezpośrednio do niej, po mokrym piasku. Jest to największa Torii w Japonii: filary 16,20m, belki poprzeczne 23,30m.

 

Tu akurat miałam pecha, bo wczoraj było chyba jakieś święto związane z tą świątynią. W każdym razie po zmroku miały być fajerwerki, w związku z czym, od samego rana, Japończycy tłumnie zjeżdżali się na wyspę. Byłam tam około 15, zatem jakieś 5 godzin przed fajerwerkami, a calutki brzeg był już obsiedzony przez ludzi na kocykach, matach itp. rezerwujących sobie miejsce na widowisko. Japończycy to mają naprawdę bzika na punkcie sztucznych ogni... Pamiętam że kiedyś też się nimi tak emocjonowałam, ale byłam wtedy dzieckiem! A oni mają chyba jakiś genetyczny szał na tym tle. Że im się chce cały dzień spędzić w tłumie, w upale, tylko po to, żeby zobaczyć parę kundli... Brak mi słów...

No i jeszcze dwie rzeczy, o których prawie zapomniałam. :) Na Miyajimie, jak w Narze, żyją sobie jelonki i sarenki. Muszą być kompletnie pozbawione instynktu, albo po proste oswojone od małego, bo nic nie robią sobie z ludzi, samochodów itp. 

 

Ale widać też, że żyją tym co dostaną, a turyści karmią je na potęgę. Bowiem udało mi się znaleźć Hashiyaki i nie omieszkałam ich spróbować:

Tylko, że jelonek który przechodził obok najwyraźniej też miał na nie ochotę i chwilę musiałam z nim walczyć, żeby nie zwinął mi ich z tacki. Nie przejmował się tym, że go odpycham i dalej pchał pyszczek do jedzenia. W pewnym momencie się trochę zestresowałam, bo miał spore poroże i nie wiedziałam czy nie użyje go do pomocy. Na szczęście jednak po chwili dał za wygraną i poszedł sępić gdzieś indziej. :D

Impreza powitalna

Po tygodniu od mojego przyjazdu studenci zorganizowali imprezę powitalną dla mnie. W sumie to była to łączona okazja, bo jeszcze przyjechał profesor, który kiedyś kierował tym zakładem i jeden ze studentów miał urodziny.

Zatem po pracy (czyli przed szóstą!!) przenieśliśmy się do centrum Okayamy. W okolicach uniwersytetu podobno ciężko o izakaya (czyli japoński bar - przypominam). Zaś w centrum było ich sporo, więc było w czym wybierać. Miejsce już mieliśmy zarezerwowane i przygotowane na nasze przybycie. Na pierwszy toast standardowo musiało być piwo. Tak zaczyna się każdą imprezę. Każdy ma małą szklaneczkę, taką literatkę, do której wlewa się piwo. Ten pierwszy drink jest obowiązkowy. Wznosi się toast za coś tam i potem dopiero idzie właściwe zamówienie. No i na stół wchodzi jedzenie, którego jak zawsze musi być duuużo.

Tu przykładowe jedzonko: na ciemnym talerzyku krewetki w panierce (przepyszne) z jakimś sosem, trudnym do określenia. Obok nich tradycyjny japoński omlet - cieniutki, zawinięty w rulon, a w środku ser i kawior tuńczyka chyba. Na pierwszym planie, obok szklanki z piwem widać też małą miseczkę. W nich podawali przekąskę - na samym początku, do toastu. Smakowało to jak ketchup domowej roboty. Taki sos pomidorowy.

A tu już członkowie labu. Niestety na razie kojarzę tylko parę imion... Na powyższym, pierwszy z prawej to Ryoji Mitsuhashi, a następny Akihiko Kanayama, kolejnego imienia nie kojarzę. Ryoji bardzo dobrze mówi po angielsku więc w sumie z nim rozmawiam najwięcej. Jako jeden z bardzo nielicznych nie boi się mnie... Bo większość studentów z labu po prostu mnie unika z obawy, że się do nich odezwę po angielsku, a jeszcze (Boże broń!) będę czegoś chciała! Poziom grupy może i nie jest tak żenujący, że trzeba by za niego przepraszać (ukłon w stronę szanownego kolegi), ale tego pewnie nigdy się nie dowiem. Oni uważają, że nie potrafią gadać, no i nie potrafią! Rzeczywistość jest taka, że oni wszyscy uczą się języka tyle samo lat, tylko że jedni nie boją się z niego korzystać i dzięki temu nabierają wprawy, a inny boją się i wręcz zatracają swe umiejętności. Jedynym sposobem na nich jest wyjazd za granicę, gdzie nie mają wyjścia i muszą gadać. Ryoji był właśnie w Kopenhadze na jakiś czas i tam doszlifował angielski. Z pozostałej dwójki: kolega po lewej w ogóle nic nie mówi (może dlatego nie znam jego imienia), a Akihiko mówi aż za dużo, ale tylko po japońsku. Był pierwszą osobą która upiła się na imprezie i zrobił to naprawdę w olimpijskim tempie.

Tutaj dalsza część labu... Hmmm... Z imienia znam tylko dziewczynę koło mnie, to Asami Mori. Druga osoba, która nie wstydzi się mówić po angielsku. Idzie jej słabiej niż Ryoji, ale porozumiewamy się japońsko-angielskim miksem i to wystarcza. Z nią byłam na festiwalu. W trójkę zawsze chodzimy na obiad do stołówki, oboje są na doktoracie. Za Asami jest Marina Inoue - bardzo sympatyczna dziewczyna, obecnie kończy licencjat i za niecałe dwa tygodnie ma egzamin na studia magisterskie więc codziennie siedzi w książkach z labie. I wychodzi chyba przed północą! Silną wolę ma z pewnością. Po otępieniu się alkoholem nawet zaczęła ze mną rozmawiać. To fakt, alkohol jest niezawodnym sposobem na poznanie Japończyków bliżej. Puszczają im wszelkie hamulce i nagle wszyscy się do ciebie uśmiechają, zaczynają z tobą gadać i szukać twojego towarzystwa. Aplikowałabym im co rano po jednym piwie, to po tygodniu wiedziałabym o nich niemal wszystko, a o ile weselej by było! ;) Imion kolejnej dwójki nie kojarzę. Wiem tylko że dziewczyna na końcu zaprosiła mnie do swojego domu za tydzień, na imprezę z japońskim jedzeniem. Paru innych ludzi z labu też. Ma zaskakująco mocną głowę...

Tutaj damskie grono. Lab składa się w większości z dziewczyn. Przyznaję, że nie kojarzę imienia żadnej z nich. Wiem tylko że pierwsza z prawej ma własny samochód, którym jeździ na uczelnię - to ewenement, nie jeździ na rowerze!

A tu ja z profesorami... Zaraz koło mnie Masaaki Kojima - były szef. Świetnie mówi po angielsku, uczy się też hiszpańskiego i umie jeszcze jeden jakiś ale zapomniałam co to było. Parę razy był w Polsce, zwiedził chyba wszystkie większe miasta. Jeśli się nie mylę to uczestniczył w Winter School on Coordination Chemistry w Karpaczu gdzie zaznajomił się dobrze z Wrocławskim Uniwersytetem i profesorem Mrozińskim. W tym roku chyba również się wybierze. Obok niego mój profesor - Takayoshi Suzuki. Trochę już o nim opowiadałam. Mówiąc ogólnie świetny naukowiec a przy okazji bardzo sympatyczny i wesoły (co widać na zdjęciu) mężczyzna. Dalej jest drugi profesor - Yukinari Sunatsuki. Też był w Karpaczu i jeśli się nie mylę to jego polscy studenci przezwali Michael Jackson (Aniu? Wypowiesz się?). Też bardzo sympatyczny, ale po angielsku za bardzo nie mówi i zdaje się być strasznie nieśmiały. Za nimi dwójka "anonimowych" studentów.

OK, to prezentację mamy za sobą. :)

Aha! Miałam się jeszcze czymś pochwalić... Dokonałam bardzo przydatnego zakupu:

Genki! Poziom II. Wybór podręczników do japońskiego mają tu na prawdę imponujący. I oczywiście są tu one tańsze. W sumie zaoszczędziłam 60zł na tym podręczniku. W Polsce kosztuje 200zł!!! Jest wart swej ceny - gruby, treściwy i jeszcze z płytą CD do "lisningów". Jak tylko przerobię wszystkie kanji w poprzedniego tomu to wezmę się za ten. Obiecuję! :)