Chiyoda-ku

Chiyoda-ku, czyli dzielnica centralna Tokyo, w ktorej znajduje sie palac cesarski. Wybralismy sie tam w zeszlym tygodniu. Pogoda na szczescie dopisala, bo ostatnio z tym ciezko. Wyglada to naprawde imponujaco. Palac cesarski wraz z przylegajacymi do niego ogrodami wcisniety jest pomiedzy kompletnie zurbanizowana dzielnice, pelna drapaczy chmur, samochodow, smrodu i brudu. Calkowicie odcina sie od otoczenia. Na zdjeciu ponizej jeden z budynkow mieszkalnych strazy cesarskiej, z okresu Edo oczywiscie. A zaraz za nim miasto.

Przestrzen jest tam na prawde imponujaca. Szerokie sciezki, bardziej zaslugujace na miano drog, wysypane zwirem, sporo drzew i jeszcze wiecej ludzi. Co prawda sadze, ze mielismy niemale szczescie, bo nie bylo tak strasznie, ale itak turysytow pelno.

Sama Chiyoda-ku wyglada jak Nowy Jork. Drapacze chmur, szerokie ulice, taksowki. To pierwsze miejsce w Japonii, ktore jak dla mnie nie wyglada "japonsko". Ani Shinyuku, ani Shibuya nie mam nic do zarzucenia. Drapacze chmur sa, mnostwo budynkow, ale klimat jest zupelnie inny. Ciezko mi wytlumaczyc o co tu tak na prawde chodzi. Inne powietrze, inna atmosfera.

Na zdjeciu ponizej juz zabudowania cesarskie. Nie wiem za bardzo dla kogo przeznaczony byl ten budynek, ale bardzo ladnie prezentowal sie na tle rzeki. ;)

Niestety w palacu cesarskim nadal mieszka cesarz wraz z rodzina (Quei-jin), zatem nie mozna zwiedzic go w srodku. A mowiac dokladniej, nie da sie nawet zblizyc do wlasciwych cesarskich budynkow. Kazdego wejscia pilnuja straznicy, zapewne pod bronia, ale z daleka nie bylo widac. Ponizej jedno z wejsc na teren wlasciwych ogrodow. Most oczywiscie zamkniety dla turystow.

Najblizej da sie podejsc dokladnie w to miejsce... Palac cesarski po prawej stronie, skryty za drzewani. Niestety... Sa bodajrze dwa dni w roku, kiedy mozna dostac sie blizej: 23go grudnia, w dzien urodzin cesarza i 2go stycznia - z okazji Nowego Roku. Japonczycy nowy rok obchodza bardzo hucznie. Zdaje cie, ze to wlasnie wtedy maja najdluzsze wakacje - 3 albo 4 dni. Jedyny okres w roku kiedy wszystko jest zamkniete. 

Mam szczescie! 23go bede jeszcze w Japonii! Mam nadzieje, ze uda mi sie tam pojechac. Nie moge przeciez stracic takiej okazji! Niestety 23go rowniez mam spotkanie w siedzibie JAUW (Japanese Association of University Woman), fundacji ktora ufundowala mi stypednium. Mam przedstawic prezentacje na temat mojej pracy, kraju itp. No coz, dla nich Polska to egzotyka. Ale moze sie uda. Trzymajcie kciuki!

 Kolejne zabudowanie strazy cesarskiej.

 Caly palac otoczony jest rzeka, tworzaca cos na ksztalt fosy.

No a poza budynkami zjanduja sie ogrody cesarskie. Calosc zajmuje 341 hektarow. Zdjecia jeszcze nie sa tak kolorowe, jak byc moga, bo to dopiero poczatek jesieni byl. Dopiero teraz zaczyna robic nie naprawde kolorowo.

Gaijini vs japonska policja. Runda pierwsza!

No tak. Stalo sie. Mam juz za soba moje pierwsze spotkanie z japonska policja... Co tu duzo mowic. Styl bycia gaijinow nieco odbiega od ogolnie przyjetego w Japonii. Bowiem tutaj na codzien masz byc grzeczny, pokorny, nie wychylac sie, nie podnosic glosu, po prostu tak sie zachowywac jakby cie tu wcale nie bylo. W przeciwnym razie bedziesz "urusai" - czyli irytujacy, co jednoczesnie znaczy po prostu glosny...
Ale moze zaczne od poczatku... Wybralismy sie w sobotnia noc do izakaya. My, czyli czworo gaijinow i trojka tubylcow. W tym dwoje Polakow, Hiszpanka i Koreanczyk, no i tych trzech Japonczykow. Szlismy pierwotnie w szostke, ale spotkalismy kolege z gesto hausu, ktory wlasnie wracal z pracy z piwem w dloni, wiec po prostu zboczyl ze sciezki i poszedl z nami. Byl juz "chotto yopparai" - czyli lekko pijany. Izakaya bardzo sympatyczna, jak chyba wszystkie izakaya. Jeszcze nie trafilam na nieprzyjemna. Tak wiec zamowilismy jedzenie oraz pierwsze napitki i po gromkim "kanpai!" - czyli "na zdrowie!" ruszylismy do boju.

Jedzenie jak zwykle wysmienite. Standardowo musielismy zamowic sashimi. Nie wiem jak przezyje w Polsce bez surowej ryby, osmiornicy, malz i kalmarow... Mam oczywiscie na mysli swieze i surowe, nie tylko surowe. Nie odwazylabym sie zjesc na surowo ryby z Kauflandu... :/ Jako alkohol krolowalo piwo, a japosnkie piwo jest bardzo dobre, no i oczywiscie shochu. To kolejna rzecz, ktorej bedzie mi ogromnie brakowac. Japonskie shochu bije nad glowe inne alkohole. ;) Zabawa byla przednia. Ponizej na zdjeciu z moja przybrana siostra - Laura z Hiszpanii.

A tutaj juz niemal caly sklad. Niemal, bo kolegow Japonczykow zabraklo. Jeden robil zdjecie, a drugi zniknal. ;) Od lewej: Kuba - moj szanowny malzonek (slowo malzonek ma cos wspolnego z malza??), ja, moja siostra Laura, Keitaro - niepoprawny podrywacz i Hoo-seon, zachowujacy sie skandalicznie po spozyciu alkoholu.

W kazdym razie, zakonczywszy impreze w izakaya, postanowilismy kontynuowac w gesto hausie. Po drodze tez bylo wesolo. :) Lekko podchmieleni bawilismy sie w musztre na srodku ulicy. Efekt ponizej:

No i tu juz caly sklad, poza moim malzonkiem. Od lewej Kenichi, dalej Laura, ja, ojisan (to tylko przezwisko, oznaczajace wujka, a jednoczesnie bedace ogolnie przyjetym zwrotem do starszego mezczyzny - nie pamietam jego imienia!), Keitaro i Hoo-seon, ktory tu dowodzil. Nie wiem skad sie ta musztra wziela, ale bylo smiesznie. Jeszcze smieszniej dlatego, ze bez wiekszego sensu... Po drodze do gesto hausu mijamy park... No i tu juz bylo dla nas zbyt wiele. Nie bylismy w stanie sie powstrzymac... To, swoja droga, nasz ulubiony park do nocnych spotkan. Jest tam maly plac zabaw, wiec i bylo sporo atrakcji: chustawki, zjezdzalnia, jakies dziwne cos, co u nas byloby takim konikiem na sprezynie do bujania sie, a tu ma to ksztalt robaka. W tym parku sa trzy takie robaki. Nie wiem dlaczego akurat taki ksztalt. Dwa sa male a jeden duzy, chyba na kilkoro dzieci, tylko ze wystaja mu jakby gumowe kolce z tulowia. Nie wyglada zachecajaco. ;) W kazdym badz razie zaczelismy sie bawic, robiac przy tym tyle halasu co dzieci. A wlasciwie to wytwarzajac spora ilosc decybeli. Jeszcze kolega wpadl na pomysl zabawienia sie w cos w rodzaju naszej lajdy, wiec w trakcie gonienia sie bylo jeszcze wiecej pisku. Nie dziwota wiec, ze okoliczni mieszkancy, slyszac piski i krzyki, a i odglosy pogoni, zadzwonili na policje...
Policja pojawila sie bezszelestnie. Wkroczyli do parku niemal niezauwazeni, bez syreny, bez swiatel, tylko z latarka w dloniach. Ich zdziwienie nie mialo granic. Nie wiem czego sie spodziewali, ale najwidoczniej nie mieszanego japonsko-gaijinskiego towarzystwa, w przedziale wiekowym od 25 do 31 lat, ganiajacych sie z piskiem i smiechem po parku. Gdyby byli w Polsce, raczej nie byliby zaskoczeni... Jeden z nich gadal z nami, a drugi smial sie do rozpuku. "Co wy tu robicie?" - pytal i smial sie serdecznie. Taaak. Bardzo mili panowie. Pogadali, pogadali, potem razem sklonilismy sie przed nimi w grzecznym "sumimasen" - przepraszam i tyle. Poszlismy do gesto hausu, kontynuowac zabawe juz w bezpiecznych murach. :)

O wycieczkach... Part 2

W piatek zeszlego tygodnia wybralismy sie na zwiedzanie Tokyo. Niestety dojazdy zjadly nam sporo czasu, wiec zwiedzilismy ostatecznie tylko dwie dzielnice: Roppongi i Akihabare. Poza tym o piatej juz tu jest ciemno, wiec szalenstwa nie ma. Z nastaniem wieczoru zamykane sa wszystkie swiatynie i temu podobne przybytki, aby mnisi mogli oddac sie modlitwie itd. wiec mozna sobie jedynie po uliczach polazic. A mrok nastaje tutaj bardzo szybko. Po prostu raj dla wampirow! :P W lecie ciemno jest juz o szostej, w zimie wczesniej, bo o piatej! U nas roznica jest ogromna miedzy latem i zima! W lecie ciemno robi sie kolo dziewiatej-dziesiatej, a w zimie czwarta-piata. To od 4 do 6 godzin roznicy! Dlatego tez nieco mnie zszokowalo, jak pierwszego dnia zrobilo sie ciemno wrecz ekspresowo, a nadal bylo cieplo! Ciemnosc tak wczesnie jednoznacznie kojarzy mi sie z zima, wiec nieco zbijalo mnie to z tropu na poczatku. Wlaczajac swiatlo w pokoju bylam przekonana ze to juz kolo dziewiatej bedzie, a tu dopiero piata! Tym bardziej, ze jak przyjechalam pogoda byla przepiekna: sloneczko, temperatura 25-30 stopni. Zyc nie umierac. ;) Ale tez zmienia sie to tu jak w kalejdoskopie. No i roznica temperatur przed i po zachodzie slonca jest niewiarygodna. Nawet jesli w dzien bylo kolo 25 stopni po zachodzi nagle temperatura spada o 10 stopni w dol. Zaskakujace roznice, no i latwo zlapac przeziembienie. Trudno mi bylo przyzwyczaic sie, zeby brac ze soba sweter, podczas gdy wychodzac rano z domu musialam chowac sie przed sloncem.

Ale odbieglam znowu od tematu... Tak wiec wybralismy sie w pierwszej kolejnosci do Roppongi. Pogoda byla pod zdechlym Azorkiem - znaczy sie padalo od rana, a i temperatura nie byla zachwycajaca. No ale trudno. Najwazniejsze ze zobaczylismy Izumi Garden Tower! Czyli siedzibe Ksiecia Tokyo (dla wtajemniczonych).

W rzeczystosci jest jeszcze bardziej imponujaca. Budynek wyglada rewelacyjnie. W zasadzie to kompleks budynkow: Izumi Garden z ogrodem pomiedzy nimi ogrod.

Kawalek dalej spotkalismy wielkiego metalowego pajaka. Mielismy zamiar udac sie do Tokyo Sky View, ale jak zobaczylismy cene to zrezygnowalismy. Tym bardziej ze w Shinjuku, w budynku rzadowym tez jest taras widokowy, tylko ze za darmo... :P Dzielnica w zasadzie podobna do pozostalych, tylko jakby bardziej kolorowa. To jeden z glownych osrodkow imprezowych Tokyo.

Po Roppongi udalismy sie do Akihabary. Nareszcie! Nie moglam sie doczekac tej Akihabary. Niestety malo poogladalismy bo zrobilo sie ciemno i bylismy juz zmeczeni. Ale do centrum komputerowego musielismy zajrzec. ;) Piec pieter elektroniki. Az mozna bylo sie zgubic. I takie cudenka, ze az nie chcialo sie wychodzic. Tylko worek pieniedzy by sie przydal...

 Jak widac ponizej blask neonow i reklam rozjasnia mrok ulic Akihabary. Nie na tyle jednak by dalo sie zrobic zdjecia Cosplay'owcom. Ale planuje jeszcze do Akihabary wrocic, ale wtedy bezposrednio do niej wiec pewnie uda mi sie byc wczesniej. Za dnia porobie wiecej fotem panienek. :) No i do Tokyo Anime Center tez by sie przydalo zajrzec.

 Wracajac do gesto hausu zahaczylismy jeszcze o Shubuya i przespacerowalismy sie do Harajuku. Tam Laura zawsze zabiera mnie na bombe kaloryczna jaka jest kureppu (japonska wersja slowa crepe). Nie ukrywam, ze bajer nieziemski i po prostu przepyszny! To cienki nalesnik, zwiniety w rozek, a w srodku co tylko sobie wymarzysz. Moja ulubiona wersja: bita smietana, banany, sos karmelowy, galka waniliowych lodow i kawalek sernika. Oishii! Pycha!

Nastepny przystanek - Shinjuku. Wybralismy sie tam w niedziele. Pogoda ponownie niezbyt ladna, wrecz brzydka. ;) Centrum urzedowe Tokyo. Tu mieszcza sie budynki rzadowe (siedziba Unii, dla wtajemniczonych). Imponujace strzeliste drapacze chmur.

Korzystajac z okazji wjechalismy na 45 pietro budynku rzadu, na taras widokowy. Winda jechala 55 sekund. ;) Ale przed wejsciem do niej kazda osoba byla dokladnie sprawdzana, tj, zawartosc siatek, toreb, torebek. Wszystkich bez wyjatku.

A tu park niedaleko budynkow rzadowych, zeby salarymani mogli sobie na przerwe wyskoczyc. Park ladny, w parku sporo rzezb, a jeszcze wiecej bezdomnych. To juz bylo przerazajace w tamtym miejscu. Bezdomni zrobili tam sobie mini miasteczko. Posklecali namioty z jakichs plandek, pozbierali parasole po calym miescie i siedza. Do toalety maja blisko, bo jest jednak publiczna w parku. Jest i wodospad jak widac to w lecie maja sie gdzie umyc, no raj po prostu.

 No i wtedy pierwszy raz udalo mi sie uchwylic japonska jesien, ktora podobno slynie z kolorow. Jednak tylko tutaj te kolory znalazlam.

 A... No i "czarny budynek" w calej okazalosci.

O wycieczkach po Japonii slow kilka.

Drodzy czytelnicy! Zaniedbalam bloga straszliwie. Ale to dlatego ze zwiedzalismy wiec nie bylo czasu na pisanie. ;) Efekt zwiedzania na zdjeciach ponizej.
Zaczelismy od wyprawy na karaoke do Shibuya. Ale o tym juz zdaje sie pisalam. :) Na pierwszym z nich widok przez okno z baru karaoke. Mielismy farta ze trafil sie nam pokoj na 7 pietrze, jeszcze z widokiem na glowna ulice. Na kolejnych trzech rzecz istotniejsza - obiad. :D Jedzenie japonskie jest po prostu nieziemsko dobre! Z cala pewnoscia czesc potraw przywioze z soba do Polski i bede praktykowac ich przygotowywanie tak czesto jak bedzie sie dalo. Skladniki na szczescie w internecie mozna kupic, w sklepach nie ma na co liczyc. Szkoda tylko ze drogie sa strasznie. Np. krewetki tygrysie. Uwielbiam krewetki! Szczegolnie w tempurze albo w chrupkiej panierce.... Mmmm... Tu sa w miare tanie, a u nas to po prostu rozboj w bialy dzien! Wiec zajadam ile sie da. ;)

 To moj obiadek. W drewnianym garnuszku z pokrywka jest ryz z odrobina tamago - slodkiego omletu japonskiego oraz z krewetkami. To tylko krewetkowe niemowlaki, wielkosci okolo 1,5cm. Je sie w calosci oczywiscie wiec fajnie chrupia w zebach ich ogonki. ;) Ryz nalezalo plastikowa biala lyzka przekladac stopniowo do miseczki, tak by calosc nie wystygla. Obok w miseczce kapusta pekinska gotowana na slodko-kwasno z japonskim szpinakiem. W duzej szarnej miseczce zupa miso - jak to mowi Marcin Bruczkowski "zupa z misia". Podawana jako taka przystawka niemal w kazdym barze. W zupie zazwyczaj plywaja kawalki tofu i glonow wakame oraz cos jeszcze, ale nie wiem co to. Musze spytac kolegow. W zielonej miseczce imbir, by oczyscic kubki smakowe. ;)

 To obiad Kuby. Jesli dobrze pamietam to z czerwonym pudelku byl ryz (pod spodem), a na nim jakies mieso z panierce, smarzone na glebokim tluszczu, z odrobina warzyw i jajkiem. Oczywiscie na styl japonski jajko MUSI byc surowe! Lekko podgrzane ale surowe. Pycha! Swietnie smakuje ryz wymieszany z roztrzepanym jajkiem. Mmmm... W czarnej misce miso, jak i u mnie a w zielonej imbir.

 To obiad kolegi. Nie bardzo wiem co zamowil. Na bank jak zawsze miso i imbir. W bialej miseczce ryz, w butelce obok sos sojowy, a na niebieskim talerzu chyba ryba w panierce i warzywa. Z cala pewnoscia rozpoznaje daikon - biala zodkiew japonska. Jest ogromna, ale mozna ja normalnie kupic w Polsce. Potarta na paseczki i polana sosem sojowym.

Czesc druga. Pierwszego dnia, kiedy mialam wolne - tj. w czwartek zeszlego tygodnia - swieto czegos tam - pojechalismy do Kamakury. http://pl.wikipedia.org/wiki/Kamakura_%28miasto%29
Po angielsku bardziej obszernie, jak zawsze: http://en.wikipedia.org/wiki/Kamakura,_Kanagawa
Moje ulubione zdjecie, ponizej. ;) Sklepy z alkoholem maja niesamowity klimat. Nie to co naszej monopolowe, ktore zawsze jakos kojarza mi sie z obskurnym komunistyczym sklepem. Tutaj czuje sie jak w sklepie z zabawkami. Wszystkie butelki wygladaja po prostu swietnie, jeszcze obsmarowane kanji z kazdej strony. Jak jajko-niespodzianka! Nie masz pojecia co jest w srodku, ale zapowiada sie niezle. :P Oczywiscie wstapilismy i wyposazylismy sie w conieco. Przy okazji pogadalam troche ze sprzedawczynia. Ludzie tu sa bardzo mili. 

To przeystanek po drodze do Hase-dera. Zaraz obok skrzyzowania ze swiatlami. Jakis maly oltarzyk i figurki, wygladajace na mnichow. Przed kazda figurka lezala mala ofiara - jakies ciastko albo cos takiego i czarka.

To jakas mala swiatynka tez po drodze. Bardzo malutka byla i zupelnie pusta. Potem tylko przyszedl dziadek (ojiisan), ktory najwidoczniej sie nia opiekowal i zaczal sprzatac. Szukalam tej swiatynki, ale jak na razie nie wiem ktora to jest.

 To juz widok z Hase-dera. Piekna, ze sporym ogrodem, w stylu japonskim rzecz jasna. W kazdym jeziorku plywaly rybki. Niektore z nich to zapewne swiete karpie, a reszta to tylko dla ozdoby.

 Swiatynia zajmuje ogromna przestrzen, a przy sciezkach znalezc mozna takie urocze figurki. Zdjecie zrobilam tylko jednej trojce.

 Ponizej glowne zabudowania Hase-dera.

 A tu juz pomnik Daibutsu w Koutoku-in. Drugi co do wielkosci w Japonii, wykonany z brazu ma okolo 13,35 metrow wysokosci i wazy 93 tony!! Na zdjeciu niestety nie da sie odczuc jego ogromu. Do srodka moznabylo wejsc, ale byla taka kolejka ze nam sie odechcialo. Ma nawet poemat na swoja czesc: http://en.wikisource.org/wiki/Buddha_at_Kamakura

 Dalej udalismy sie, poprzez cos w rodzaju deptaka z mnostwem sklepow i jeszcze wiekszym mnostwem turystow. Najciekawszy sklep ponizej. Sklep z japonskimi tradycyjnymi slodyczami. Ze zdjecia ciezko wywnioskowac co to takiego. Slodycze sa nie dosc ze pyszne, to nie sa tuczace, bo bez czekolady - na bazie owocow i ryzu glownie. Ponadto zapakowane rewelacyjnie idealnie nadaja sie na prezent...

 A to Tsurugaoka Hachiman-guu. Tez jedna z wiekszych i tez zatloczona koszmarnie. W koncu wolny dzien byl, wiec ludzi wywialo z domow. Wiecej bylo Japonczykow niz cudzoziemcow. Mielismy szczescie o tyle, ze akurat gdy tam bylismy odbywala sie ceremonia slubna. Oczywiscie wszystko zgodnie z tradycja. Kimona, hakamy, panna mloda w bialym stroju i poteznym czepku na glowie. Nie wygladala zbyt uroczo, ale za to dradycji stalo sie za dosc. Niestety niewiele bylo widac.

 I ostatnia swiatynia, ktora odwiedzilismy w Kamakurze. Nazwy nie pamietam - sprawdze.

Teraz juz dwoje gaijinow!

Moi drodzy! Cieszcie sie i radujcie, albowiem bliskie jest pojawienie sie zdjec na blogu! Oto bowiem Jakub, syn Zbigniewa, przybyl do Japonii, miasta Tokyo.


A tak na powaznie. Kuba przylecial w niedziele. Zostaje na dwa tygodnie, wiec sadze ze zrobi wiecej zdjec niz ja przez te trzy miesiace tutaj... :P Robienie fotek nie jest moim powolaniem, to pewne. On za to to uwielbia, wiec trzymajcie kciuki. ;)
Po jego przylocie skoczylismy na karaoke z trojka znajomych z gesto hausu, do Shibuya. Zdjec troche napstrykal, wiec wrzuce je jak je od niego wyciagne. ;) Shibuya taka jak zawsze. Halasliwa, bajecznie kolorowa i nieziemsko zatloczona! Ale nie bylo jeszcze tak zle. Skoczylismy na obiad do baru. Tanio niby bylo, ale jak bylam z Laura dzien wczesniej w Shibuya i Harajuku, to pokazala mi kosmicznie tanie miejsce!
W zasadzie taki fast food japonski. Bardzo malutki bar, bez stolikow, tylko lada i barowe stolki. Trzeba w automacie przy drzwiach wybrac sobie potrawe i za nia zaplacic. Drukuje sie bilecik, ktory daje sie barmanowi. 5 minut i obiadek stoi przed toba. :D Pyyycha! Nastepnym razem musze tam wrocic! Koniecznie!

W zasadzie naszym celem bylo Harajuku wtedy, ale do Shibuya przyjechalysmy zjesc obiad. Potem przespacerowalysmy sie do Harajuku, ktore jest nastepna stacja metra. Pomiedzy nimi lezy spory park, zwany Yoyogikoen -> czyli park Yoyogi. W parku czesto maja miejsce jakies festiwale. Jak przechodzilysmy byla jakas impreza dla dzieci, jednak nie mam bladego pojecia z jakiej okazji. Poza tym cale mnostwo mlodziezy, tanczacej, spiewajacej, grajacej, ogolnie sprzedajacej swoje talenty. No i bardzo swobona, mila atmosfera. Mam pare zdjec to wrzuce jak dotre do kompa w domu. ;) W harajuku skupilysmy sie na zakupach. Multum sklepow ze wszystkim czego mozna zapragnac. A przeceny takie ze wlos staje! :O Kupilam kapelusz, bo nie bylam w stanie sie powstrzymac. Przeceniony z 4,000 yenow na 999! Czyli okolo 40zl. Nawet jak na nasze warunki to tanio... Tak sobie przynajmniej tlumacze swoja rozrzutnosc. Na szczescie na tym skonczylam, chociaz zastanawialam sie jeszcze nad perfumem: przecena o 81% - za kolejny 1,000 yenow, nad bielizna - sliczny komplecik: przecena o 60% - na 1,400 yenow i pare miseczek po 88 yenow kazda, rowniez z przeceny. Jednak kupilam tylko kapelusz... i teraz zaluje... Ech...

Co do bielizny i w ogole ubran w Japonii, to trzeba uwazac, zeby w depresje nie wpasc. Jaka jest rozmiarowka japonska nie trzeba chyba mowic... W kazdym razie jak z kolezanka ogladalysmy biustonosze, to miseczka D wydawala sie na mnie za mala. Laurze, bogato obdarowanej przez los w tej kwestii, nie pozostalo nic do wyboru. Takich rozmiarow po prostu tu nie produkuja! Miseczka A byla jak dla mnie na kota. Jesli o pojemnosc chodzi i o szerokosc klatki piersiowej. Po co w ogole biustonosz komus takiemu? Dlatego tez wolalam nie mierzyc, bo mogloby sie to zle skonczyc... Tak jak kupno stroju kompielowego dwa tygodnie temu... :/ Musialam kupic na rafting, bo nie wpadlam na to, zeby wziac swoj z domu. Odruchowo wzielam rozmiar S i wskoczylam do przebieralni. I tu szok! Nie bylo najmniejszych, najmnijeszych nawet szans zeby sie w to wcisnac! No dobra... Jeknelam w duchu i poprosilam o wiekszy. Czyzbym at tak dobrze sie tu odzywiala...? Dobra, jest M... Mocuje sie, mocuje... .... .... Nie ma mowy... Zimny pod wystapil mi na czolo. Spojrzalam na siebie krytycznie i po dluzszym zastanowieniu stwierdzilam, ze raczej wiele sie nie zmienilo, od mojego przyjazdu tutaj... No dobra, wiec prosze o wiekszy... Jest L... Dobra nasza! Wcisnelam sie!... Ale nastroj maniakalno-depresyjny jaki przy okazji mi sie pojawil, pozostawial wiele do zyczenia... L! Masakra! Ciekawe na jakim rozmiarze sie konczylo... Az balam sie patrzec. S, M, L, XL, XXL,  XXXL, XLL, LL... Doh... Nigdy wiecej! X-|