Nagoya (名古屋市)

W ostatni weekend byłam w Nagoyi. Sama z siebie nie planowałam tam jechać, ale tak się złożyło że pojechałam. Zaprosił mnie tam dawny profesor doktorantki z Okayamy. Nie do końca zrozumiała jest dla mnie jego motywacja, ale mniejsza z tym. Zrobiłam im seminarium o swoich badaniach i podszkoliłam z angielskiego, a przy okazji zwiedziłam miasto i spędziłam cudny weekend. Aż zaczynałam żałować, że to nie do tej grupy badawczej przyjechałam... ;) Grupa badawcza była z Uniwersytetu Pedagogicznego w Nagoyi, więc też pewnie nie zwróciłabym na nią uwagi, szukając miejsca na staż. Przyznaję, że jak weszłam do budynku to po raz pierwszy poczułam, że w Polsce mamy lepiej. To mała uczelnia, więc pewnie nie mają za dużo funduszy. Budynki były bardzo stare i było to wyraźnie widoczne. Tynk odłaził od ścian, meble wyglądały na przedwojenne, wszystko było podniszczone i stare. Ale... sprzęt oczywiście mają pierwsza klasa. xD Trzy dyfraktometry, swoją drogą nazwane imionami trzech rządzących niegdyś w Nagoi daimyo (władców ziemskich), no i sprzęt do wszelkich możliwych badań. Widocznie pieniądze lokowali tylko w tej dziedzinie. Jest to jakiś sposób... A badania mieli imponujące tak czy owak. Po moim seminarium oglądałam ich plakaty, które mają zaprezentować na konferencji w Toyamie, na którą też się wybieram. To chyba po prostu standard, że wszędzie w Japonii mają wysoki poziom badań. Kolega robi doktorat z 4 związków rutenu z tym samym ligandem. Tylko ma do nich wszystkich porobione całe mnóstwo badań i przerobione je na wszystkie możliwe strony. U nas trzeba mieć tych związków znacznie więcej, by można było o czymś gadać...

No ale przejdźmy do zwiedzania. ;) Oczywiście najważniejszym dla mnie punktem był zamek! Zbudowany po raz pierwszy w 1528 roku, zniszczony w 1582 i ponownie odbudowany w 1602 przez shoguna Tokugawę Ieyasu. Jak większość Japońskich zamków został zniszczony podczas amerykańskiego bombardowania w 1945 roku. Mają nawet zdjęcia tego jak płonie. :O Poniżej jedno z nich.

Oczywiście później zamek został odbudowany, więc obecnie daleko mu do tradycji. Ma windę, a na jednym z pięter zbudowano uliczkę miasta z okresu Edo. Udeptana ziemia, tradycyjne sklepiki, a ponadto światło i dźwięk dobrane tak, iż można przeżyć tam 24 godziny dnia. Od wschodu słońca i towarzyszących mu odgłosów, przez południe, krzyki sklepikarzy i klientów, po zmierzch i noc. Niesamowity klimat, brakowało mi tam tylko hologramów ludzi w kimonach i hakamach.

A oto zamek obecnie:

Same zabudowania zamkowe otaczała niegdyś pierwsza fosa, poniżej jej pozostałości. Miasto z XVI wieku, gry stanął pierwszy zamek, otaczała kolejna, a mury nadal można znaleźć pomiędzy ruchliwymi ulicami współczesnej Nagoyi, która jest czwartym co do wielkości miastem Japonii.

 

Poza zamkiem byliśmy jeszcze w Muzeum Nauki, połączonym z planetarium. Jest to największe planetarium w Japonii. Przyznaję, jest imponujące. Udaliśmy się na kosmiczny spektakl, który trwał 50 minut i w trakcie którego każdy zasnął przynajmniej raz... ^^ Ale warunki były idealne. Wygodne fotele w pozycji leżącej i przepiękne rozgwieżdżone niebo nad głową. Co prawda jakiś pan coś tam jeszcze mówił, ale tylko w języku japońskim więc skupiłam się na wrażeniach optycznych.

Ta kulka to właśnie planetarium. Jak widać jest gigantyczne. :D Samo muzeum też jest fajnie zorganizowane, bo składa się z wielu stanowisk z różnymi urządzeniami. Przy każdym z nich jest guzik lub kilka, zwalniające odpowiedni mechanizm, tak że można bawić się wszystkimi urządzeniami. Najbardziej jednak podobała mi się maleńka trąba powietrzna...

Potem przeszliśmy się jeszcze obejrzeć jedną świątynię - świątynię Osu Kannon. Bardzo malownicza świątynia, znajdująca się w centrum Nagoyi. Ciężko ją znaleźć pomiędzy wieżowcami.

 

Właśnie znalazłam informację, że dokładne imię tego bóstwa brzmi: Kitanosan Shinpuku-ji Hōshō-in, ale znane jest powszechnie jako Osu Kannon. Ponadto świątynia posiada kolekcję 15 000 klasycznych japońskich i chińskich ksiąg, w tym wielu w ręcznie wykonanych oryginałach.

Na budynku obok świątyni zauważyłam jeszcze ciekawe graffiti. Prawdę mówiąc nie dało się go nie zauważyć, z uwagi na rozmiar... ^^ Nie wydaje mi się by ukazywało Osu Kannon, przynajmniej tak twierdzili koledzy Japończycy. Postać wskazuje gdzie znajduje się ulica Osu Kannon. Chyba sens tego graffiti do mnie nie dociera...

Potem już pozostało nam tylko iść do izakaya się zabawić. \(^u^)/ Jedzenie było jak zwykle wyśmienite, napoje również. Nie będę już opisywać co jedliśmy i piliśmy, bo w tej kwestii większość izakaya serwuje to samo.

Opiszę za to potrawy charakterystyczne dla Nagoya, których udało mi się spróbować. Przede wszystkim Hitsumabushi. :) Ta potrawa obecnie znajduje się u mnie na miejscu pierwszym japońskich potraw. Tak to wyglądało u mnie:

A tu wersja z Wikipedii, którą mogę dokładniej opisać. Przede wszystkim zjedzenie Hitsumabushi jest całym rytuałem. Można, a w zasadzie powinno się, jeść je w trzech etapach. Najpierw je się samo unagi-don (lub kabayaki-don). To ryż, na którym położone jest mięso węgorza (unagi), upieczone w stylu kabayaki. Styl kabayaki podobny jest nieco do stylu teriyaki, a polega na pokrojeniu węgorza w paski, pozbawienie do kręgosłupa i pieczenie w słodkim sosie na bazie sosu sojowego. Czyli ryba na słodko. :) Mięsko węgorza posypane jest jeszcze nori pociętym w paseczki. Część unagi-don (w centralnym miejscu na zdjęciu) przenosi się do pustej miseczki i z niej je pałeczkami. Druga część rytuału polega na nałożeniu kolejnej porcji unagi-don do miseczki i dodania do niego negi (cebulka dymka) i wasabi. Mieszamy i jemy tym razem na słodko-ostro. Trzecia część zawiera w sobie dwie poprzednie, czyli unagi-don + negi + wasabi, które zalewa się zieloną herbatą, lub japońskim rosołem dashi, w zależności od restauracji. Robi się coś w rodzaju zupy. Wszystkie etapy są nieziemsko pyszne i nie potrafiłabym wybrać najlepszego sposobu zjedzenia hitsumabushi. Koniecznie trzeba zjeść go wszystkimi trzema. Tylko ostrożnie, bo w węgorzu jest pełno ości, które należy dobrze pogryźć, a w żadnym razie nie wolno wypluwać! W zestawie jest jeszcze zupa miso.

 

Inną charakterystyczną potrawą jest tenmusu. To rodzaj onigiri - czyli kulka z ryżu, owinięta nori, a w środku krewetka smażona w tempurze. Pycha!

Imprez parę cz.2

Cześć!

Aż wstyd się przyznać kiedy była impreza, którą mam zamiar opisać... 25go sierpnia... Minęło już trochę czasu, jednak cierpię na jego braki ostatnio. Jak na początku miałam go za dużo, to teraz jak się już na dobre zaaklimatyzowałam to nie mam go za wiele. Wrzesień okazuje się być strasznie krótkim miesiącem! Dlatego w labie ostro wzięłam się do roboty, bo za niedługo muszę napisać raport z badań, a póki co nie mam o czym pisać. No dobra, nastawiłam 12 syntez, więc nie można powiedzieć że nic nie zrobiłam, ale spektakularnych efektów także nie ma. Na razie jedyne kryształy, które otrzymałam są już opublikowane, więc nici z glorii. 

Dzisiaj czwarty września (九月四日), pozostało mi 25 dni do powrotu. Nieco ponad trzy tygodnie. Od 6go do 17go 80% ludzi z labu jedzie do Hiszpanii na konferencję. Pozostałe 20% robi sobie wakacje. Ja mam zamiar ten czas wykorzystać po części na zwiedzanie, a po części na pracę. Zwiedzanie planuję na 10go i 13-14go września. Pozostałe dni - lab. Problem się pojawi jak nie będę mogła czegoś znaleźć albo będę chciała obsłużyć jakiś sprzęt, jak IR przykładowo. Po angielsku to bym dała radę, ale z programami po japońsku nie wygram... Jeśli tylko nie wysadzę labu pod nieobecność profesora to będzie OK. :) Wszyscy wracają 18go września, więc można z powrotem brać się do roboty. Nie na długo jednak, bo 20go jedziemy na konferencję do Toyamy. Tym razem jadę i ja. Konferencja potrwa do 23go. Wracamy zatem 24go, a 29go wyjeżdżam z Okayamy... Tak więc czasu jest mało...

Zatem 25go sierpnia odbył się grill, o którym już być może coś pisałam. Japończycy uwielbiają grille. I mają ciekawy zwyczaj imprezowania w gronie ludzi z własnego zakładu pracy, czy zakładu uczelnianego. U nas rzadko zdarzają się takie imprezy, by profesorowie upijali się ramię w ramię ze studentami. Bo oczywiście każda impreza kończy się tak samo. Alkohol leje się strumieniami, aż wszyscy są tak pijani, że trzeba kończyć. Ci, którzy się jeszcze trzymają na nogach kieruję swe kroki na "second party". Tylko że na second party idą już tylko sami studenci. Nie mogę jednak powiedzieć, by specjalnie peszyli się w obecności profesorów, więc nie jest to powodem drugiej imprezy. Raczej chodzi o to, że zazwyczaj impreza kończy się koło 22giej najpóźniej, jeśli ma miejsce wieczorem, co nie zaspokaja ich potrzeby zabawy. To akurat potrafię zrozumieć. Grill natomiast zaczynał się w południe. Idealna pora, bez dwóch zdań. Słońce prażyło niemiłosiernie, temperatura właśnie osiągała maksimum, a my otwieraliśmy piwo i smażyliśmy mięso. Doskonale wiedziałam jak czuje się do mięso na ruszcie, ja czułam się tak samo... Pozostawanie w cieniu niewiele dało, ale za to piliśmy bardzo ekonomicznie. W tym słońcu i temperaturze nie trzeba było wiele...

Studenci wypożyczyli... nie wiem nawet jak to nazwać. Taki podajnik do piwa. To szaro-czarne pudełko na zdjęciu powyżej. Do tego wsypali lód, podłączyli keg z piwem i butlę z gazem, no i to chyba chłodziło piwo...???... Tak mi się wydaje. Jakieś ustrojstwo.

A tu już stanowisko grillowe. Działaliśmy na czymś w rodzaju dziedzińca pomiędzy uczelnianymi budynkami. Samo zadaszenie było miejscem dla palących, gdzie można sobie kulturalnie, pod daszkiem usiąść i zapalić. Na terenie uczelnianym jest takich miejsc kilka, bo nie wolno palić gdzie się komu podoba. Jednak Japończycy nie są tak super dobrze ułożeni jak się mówi, bo oczywiście widziałam wielu studentów palących gdzie popadnie. Widać nie chciało im się iść do wyznaczonego miejsca.

Grillowaliśmy przede wszystkim mięso, choć nie do końca wiem co to było. Małe kawałki, bez żadnych przypraw. Za to mają kilka rodzajów sosów, którymi potem polewa się mięso. Były też owoce morza, a dokładniej moje ukochane krewetki, węgorze, kałamarnice. A! I ozór! Chyba wołowy, nie wiem bo był pocięty na cieniutkie plasterki i tak podpiekany. Rewelacja! Oczywiście znalazły się i warzywa. :)
A tu już zdjęcia ludzi z labu, w różnych konfiguracjach walencyjnych.

Na poniższym zdjęciu pierwszy z prawej to doktor Sunatsuki. Jak wszyscy Japończycy on też nie wygląda na swój wiek. Tym bardziej że lubi swobodny ubiór i chodzi w koszulkach znanych piłkarzy.

Na grilla przybyła też żona profesora i jego młodszy syn. Tu profesor z żoną. Wygląda bardzo młodo, tylko siwe włosy wskazują na wiek, a ma 53 lata, jeśli dobrze pamiętam.

Imprez parę

Cześć! Wybaczcie brak wieści, ale nigdzie ostatnio nie byłam. Po mojej ostatniej wyprawie do Himeji siedziałam w labie do soboty, a w niedzielę stwierdziłam, że nie chce mi się już nic i zostałam w domu. Za to udało mi się załapać na dwa wypady. :)

W zeszłym tygodniu znajomi z labu zabrali mnie na sushi! :) Restauracja znajduje się na drugim końcu miasta, więc jechaliśmy samochodem z koleżanką. To podobno jedna z najtańszych i najlepszych sushi-restauracji w Okayamie, dlatego wybrali właśnie tę. Jak tylko weszłam do środka zaczęło mi się podobać. ;) Była to jedna z tych restauracji, w których sushi serwowane jest na talerzykach, które przesuwają się na taśmie przez całą restaurację.

 

Na każdym talerzyku jest jeden lub dwa kawałki sushi, w zależności od tego z czym. Jeśli są to droższe produkty, np. kawałek mięsa kraba, to jest tylko jeden kawałek. Taki talerzyk kosztuje 105 yenów, czyli około 4,5zł. Wychodzi trochę drożej niż najtańsze sushi w Polsce, którego nawiasem mówiąc nie da się jeść. Przykładem takiej restauracji jest jedna z chińskich w Katowicach. Może to dlatego, że tam kucharzami są Chińczycy, jeśli w ogóle jacyś Azjaci. W każdym bądź razie absolutnie nie polecam! Tym bardziej, że taniej wychodzi zrobienie sushi w domu, a nie jest to rzecz skomplikowana.

Większość ludzi zna sushi pod taką postacią:

 

To maki-zushi. Jest ono popularne w Europie, ale w Japonii nie za bardzo. W restauracjach sushi maki-zushi jest niewiele. Tam króluje nigiri-zushi, złożone z owalnej kulki ryżowej, na którą położony jest kawałek ryby lub innego owocu morza . Tutaj wybór jest aż przytłaczający. Pięć rodzajów krewetek, małże, ośmiornice, kałamarnice i oczywiście ryb najprzeróżniejsze gatunki. Jedzenie maki-zushi pałeczkami to pestka w porównaniu z nigiri-zushi. Tu nic nie trzyma kawałka sushi w całości, jak skórka z nori w maki. A należy je oczywiście zamoczyć delikatnie w sosie sojowym, zanim włoży się je do ust. A teraz już bliższa prezentacja. :) Poniżej sushi z nóżką od kraba. Noga pozbawiona została pancerza, dlatego mięsko się tak rozlazło. Ale końcówka nadal jest w skorupce.

Tutaj sushi z krewetkami. Oderwane mają tylko główki i nóżki, ogonki zostały Te są akurat lekko sparzone. Zamoczone tylko we wrzątku, absolutnie nie gotowane!

A tu z łososiem, rzecz jasna surowym. Na górze nieco majonezu i cebula.

A tu maki-zushi z kawiorem i... ogórkiem? To od koleżanki więc nawet nie jestem pewna co było w środku.

Oprócz sushi można tam kupić oczywiście też inne rzeczy. Popularnym dodatkiem jest zupa miso, z wodorostami wakame. Ta ma jeszcze grzybki z długimi nóżkami.

Poza tym można tam też kupić kawałek ciasta: czekoladowego, truskawkowego i jagodowego, które jeżdżą razem z sushi na talerzykach na taśmie. Wygląda to komicznie. Są też lody, idealnie komponujące się z surową rybą. :P

A tu już ja ze znajomymi, na dowód mojej tam obecności.

Zapomniałam jeszcze wspomnieć, że nie trzeba brać sushi z taśmy, bo jak to mój kolega powiedział ono jest "nieświeże"... Nieświeże?! Bo dwa razy przejechało wokół lokalu na taśmie?! Niezła definicja nieświeżości... No i w związku z tym można zamówić sobie robione na poczekaniu. W środku lokalu pomiędzy stolikami pracują kucharze, którzy przygotowują takie zamówienia. Na drugim zdjęciu jest kucharz, który stał zaraz koło naszego stolika. Składa się mu zamówienie, on klei kuleczki, wrzuca dodatek na górę i sushi ląduje na stole przed nami... <3 <3

A zielona herbata jest gratis, w nieograniczonych ilościach. :)

Himeji + ciekawostki

Dowiedziałam się ostatnio paru ciekawych rzeczy. Przede wszystkim parę informacji o Fugu, a właściwie Takifugu - rybie rozdymce, z której słynie Japonia. 

Jak zapewne wiecie spożycie tej ryby grozi śmiercią, ponieważ jej mięso jest trujące. A w zasadzie organy wewnętrzne takie jak wątroba, jajniki, ale także skóra i jądra. Zawierają śmiertelną dawkę trucizny - tetrodotoksynę, powodującą paraliż mięśni całego ciała, przy zachowanej świadomości. Ryba cieszy się ogromną popularnością w Japonii i serwuje ją przynajmniej jedna restauracja w każdym mieście. Niemniej jednak tylko garstka kucharzy posiada uprawnienia do sprzedawania przygotowanej przez siebie ryby. Muszą przejść specjalne szkolenie, po którym otrzymują certyfikat. Nie muszę chyba mówić, że taka potrawa jest nieziemsko droga. :) Znalazłam ponadto informacje, że mało komu smakuje mięso Fugu, uważane najczęściej jako mdłe. Zatem jej popularność wiąże się głównie z adrenaliną, jaką daje jej spożycie. A niewielkie ilości samej trucizny umieszczonej na języku daje specyficzne przyjemne odczucia... ??? ... Nie wiem jakie to specyficzne przyjemne odczucia i aż się boję pytać... Co powoduje, że tym chętniej ludzie kosztują jej trujących organów... To informacje ogólno dostępne. Od kolegi Japończyka dowiedziałam się natomiast, że tylko parę restauracji serwuje "prawdziwą" rybę Fugu. Prawdziwą, czyli złowioną w jej naturalnym środowisku. Większość sprzedaje Fugu hodowaną przez ludzi. A najistotniejsze w tym jest to, że taka Fugu nie jest już trująca! Dowiedziałam się, że to pokarm, którym żywi się Fugu w oceanach zawiera toksynę, która następnie osadza się w organach wewnętrznych. Zatem w hodowli, bez dostępu do tego pokarmu, ryba staje się nieszkodliwa! Pozostaje tylko mdły smak i zero frajdy. ;)

Poza tym kolega opowiadał mi co nieco o okolicznych miastach, zamkach itp. W trakcie rozmowy zeszliśmy na lokalne przysmaki i potrawy. Dzięki temu poznałam coś takiego jak シーチキン (Sea Chicken, czyli morski kurczak). :D W życiu nie wpadłabym na to co to jest. Sprzedawany w puszkach jak inne rybki.

 

Nie mogłam się powstrzymać, przed wrzuceniem tego obrazka. A w rzeczywistości wygląda to tak:

Morski kurczak to tak na prawdę tuńczyk. A mówiąc dokładnie to ten gatunek tuńczyka, który osiąga około 30 cm długości, czyli maluszek. Nie wiem tylko dlaczego porównywany jest do kurczaka... Może to dlatego że normalny tuńczyk rozmiarami przypomina krowę morską? Więc jak porównać normalnego do małego, to idąc za ciosem mamy stosunek jak krowa do kury?? Kto to wie...

A teraz może przejdę do opisu Himeji. W Himeji znajduje się jeden z 12 zamków, które przetrwały do dnia dzisiejszego w pierwotnym stanie. Ponadto należy on do trójki najwspanialszych zamków w Japonii. Poza zamkiem nie ma tam za wiele do oglądania, bo miejscowość nie jest przesadnie duża. Tym razem miałam pecha i nie udało mi się go zobaczyć. Zamek obecnie poddany jest rekonstrukcji, która ma potrwać jeszcze dobrych parę lat. Plusem tego jest jedynie fakt, iż można obejrzeć jak postępują prace rekonstrukcyjne.

Tak wygląda zamek w całej okazałości:

 

Zdjęcie niestety z internetu... A tak wygląda obecnie, w trakcie rekonstrukcji:

Nie ukrywam, że zirytowałam się strasznie, gdy dowiedziałam się, że go nie zobaczę. Tym bardziej, że pozostałe dwa z najpiękniejszej trójki są poza moim zasięgiem, bo usytuowane za daleko.

Ten zamek faktycznie miał szczęście. W trakcie drugiej wojny światowej całe Himeji zostało zrównane z ziemią w trakcie bombardowania. Ale zamek ocalał! W lokalnym muzeum mają nawet zdjęcia zaraz po bombardowaniu, gdzie nad zgliszczami miasta króluje potężny zamek.

Mimo to upływ czasu zrobił jednak swoje. Projekt rekonstrukcji prowadzony jest od kwietnia 2010 roku i planowo ma być zakończony w marcu 2015, więc jeszcze trzy lata. Zamek został rozebrany aż do kości, znaczy do drewnianego szkieletu.  Zerwano wszystkie podłogi, tynki, dach itd, po czym przystąpiono do rekonstrukcji. Najważniejsze jest to, iż odbudowują go wg pierwotnych planów. Używają materiałów, które wykorzystywano pierwotnie przy budowaniu go.

 

Powyżej przedstawiona konstrukcja ścian i dachu. Ściany pokrywane były jak widać kilku-warstwową zaprawą. Z tego co pamiętam to były zrobione odpowiednio: z wypalonego, sproszkowanego minerału, ze startych na proch morskich muszli, z jakiejś wysuszonej i rozdrobnionej rośliny i z najdrobniejszego piasku.

Obecnie w rekonstrukcji jest tylko główna wieża, więc zrobiłam parę zdjęć okolic zamkowych.

Most prowadzący do zamku. W czasie wojny został zniszczony, a odbudowano go w stylu Edo.

 Brama, prowadząca do posiadłości zamkowej, łącząca w sobie trzy style architektoniczne Japonii.

 Malutkie wieżyczki strażnicze, już po renowacji.

 Pomiędzy murami zamkowymi jest wiele przytulnych zakątków i oczywiście mnóstwo roślinności.

 

W zabudowaniach dookoła można się było natknąć na wystawy, omawiające budowę zamku, życie jego mieszkańców itp. Między innymi wystawione były tradycyjne zbroje japońskie.

A także przedstawiona ewolucja Shachihoko. Pierwsza z rybek pochodzi z okresu Edo, zatem jest pierwszą formą tego stworzenia.

Druga to forma z okresu Meiji, zmieniona wg ówczesnych trendów. Zmieniano wówczas wszystkie Shachihoko w kraju.

No i ostatnia forma, która przetrwała na zamkach do dziś - forma z okresu Showa. Grubsza zrobiła się Shachi i jakby bardziej drapieżna. ;)

Pierwsza impreza :)

Udało mi się jakimś cudem namówić paru studentów na imprezkę. Odbyła się w czwartek w tym tygodniu. Nie było nas wielu, bo poza mną przyszło jeszcze czterech studentów, ale to i tak było coś. :) Po pracy w labie udaliśmy się po お酒 do sklepu i potem do mieszkania jednej z dziewczyn. A właściwie mieszkanka, bo malutkie bardzo jest... Chociaż po zastanowieniu stwierdzam, że jak na japońskie warunki to wcale takie małe nie było. Coś jak nasza kawalerka. No i zdecydowanie większe od mojego!

Impreza miała być pod hasłem japońskiego jedzenia. Gospodyni i jeden z kolegów poszli prosto do jej mieszkania, żeby coś przygotować, a reszta, wraz ze mną, miała za zadanie wyposażyć nas w alkohol. Okazało się jednak, że jak dotarliśmy na miejsce jedzonko nie było jeszcze gotowe, tak że miałam okazję popróbować swych sił w gotowaniu. ;) Przygotowywaliśmy 餃子 (gyouza) czyli japońską wersję pierogów. A w zasadzie to chińską, bo przepis z Chin pochodzi. Z tego co czytałam do Chin dotarł z Rosji, więc ostatecznie to takie same pierogi jak te, które można znaleźć na polskim stole. Oczywiście Japończycy, jak to mają w zwyczaju, ułatwiają sobie życie. Przy robieniu japońskich pierogów gospodyni się nie namęczy. Kupuje po prostu gotowe kółeczka z ciasta, pakowane po 30 albo 50 w opakowaniu, wypełnia nadzieniem i skleja! Genialne! Jak nie zapomnę to kupię parę opakowań i wezmę do Polski, żeby przetestować. No wygodne to jest, nie ma co gadać... No i jakie ładne te pierogi potem, idealne, równiutkie... Z resztą zobaczcie sami. :)

Sposób składania mają nieco inny, bo robią takie wdzięczne zakładki z ciasta. Ładnie to potem wygląda. Nadzieniem było mięso z cebulą i liśćmi jakiejś rośliny, z której robi się niektóre gatunki shochu - a przede wszystkim moje ulubione - Tantakatan. Narobiliśmy dwa pełne talerze tych pierogów, jak prezentuje poniżej Mikako-chan.

Poza tym jedliśmy jeszcze 肉じゃが (nikujaga). Pierwsza część tego słowa - niku (肉) - oznacza mięso, a druga  - jaga [czyt. dziaga] - pochodzi od jagaimo (ジャガいも) czyli ziemniak. To potrawa głównie z mięsa i ziemniaków, do której oprócz tego dodaje się jeszcze marchewkę i cebulę. Brzmi swojsko, prawda? :)

A tu już nasz stół, przygotowany do posiłku. :)

Zapomniałam jeszcze wspomnieć o podstawowej różnicy pomiędzy naszymi i japońskimi pierogami. Nasze się gotuje, a ich - smaży.

A tu już towarzystwo w pełnej okazałości. :) Jeszcze powinnam wspomnieć co piliśmy... Było w miarę standardowo: piwo, strong zero i... Carlo Rossi! :D Znalazłam w sklepie i wzięliśmy białe do spróbowania. Smakuje tak samo, ale jest tańsze niż w Polsce.

A propos imprezy mam też parę przemyśleń na temat Japończyków... Przede wszystkim rozmawiając z nimi (a raczej usiłując się porozumieć) doszłam do wniosku, że Okayama to musi być wiocha w ich mniemaniu. W każdym razie różnice w zachowaniu i mentalności są trochę jak u nas, jeśli patrzeć schematycznie: w mieście ludność światła, otwarta i często zepsuta, a w wioskach głupia, ograniczona, lecz prawa. :P No może trochę przesadziłam... W każdym razie w porównaniu z ludźmi z Tokio, to Ci są kompletnie nieuświadomieni, ale za to bardziej grzeczni. Po pijaku nie zaczynają durnych zabaw, zboczonych tematów i podejrzanych harców. Są weseli, albo śpiący (jeden kolega zasnął) i to tyle. Tematy specjalnie się nie zmieniają. Próbowałam trochę pociągnąć ich za język i wspomniałam jedno słowo, którego nauczyli mnie koledzy w Tokio: ぶかけ (bukake). Mniejsza z tym co znaczy... W każdym razie dziewczęta w ogóle nie wiedziały co to jest, a koledzy spłonili się jak róże i uciekli się schować ze wstydu... Uśmiałam się do łez, tym bardziej że koleżanki koniecznie chciały wiedzieć co to znaczy, a koledzy wcisnęli się za łóżko i nie chcieli wyjść. W końcu sama musiałam im wytłumaczyć. Nie były jednak tak zawstydzone jak koledzy. ;)