Hiroshima

Cześć!

Tak jak obiecałam wrzucam dzisiaj posta w wrażeniami z Hiroszimy. Wybrałam się wczoraj i spędziłam cały dzień na zwiedzaniu. Ale zacznijmy od początku...

Minusem podróży stąd do Hiroszimy jest to, że dostać się tam można tylko shinkansenem... No nie ukrywam, że super-szybkie pociągi są imponujące, wygodne i... super-szybkie, jednak są też nieziemsko drogie... :/ Za przejazd do Hiroszimy i z powrotem zapłaciłam około 450zł... Lekka przesada... Fakt, 160km w jedną stronę pokonał w 30 minut, ale puściłoby mnie to z torbami na dłuższą metę... Dla porównania: shinkansen do Osaki kosztuje ponad 10.000 yenów w jedną stronę (czyli dwa razy drożej niż do Hiroszimy), ale można też wybrać podróż autokarem, która kosztuje 3.000 yenów (w obie strony!). Shinkansen jedzie godzinę, a autokar trzy. Po zastanowieniu się wybrałam autokar i tym samym zaoszczędziłam 17.000 yenów... Zgroza... Bilety już kupiłam i do Osaki jadę jutro. :) Ale o tym za chwilę.

Zatem Hiroszima. W 1940 roku miasto to było siódmym co do wielkości miastem w Japonii i zamieszkiwało je 344 tysiące mieszkańców. Po zrzuceniu amerykańskiej bomby atomowej, 6 sierpnia 1945 roku, o godzinie 8:15, zginęło 200 tysięcy ludzi... 80% tych, którzy przeżyli wybuch zmarło w przeciągu następnych tygodni. Jedynie nieliczni przetrwali, by umrzeć naturalną śmiercią. Co ciekawe już w 1947 roku rozpoczęto odbudowę i powtórne zasiedlenie miasta, a obecnie Hiroszima liczy sobie 1,14 mln mieszkańców. Spacerując po mieście nie da się zauważyć jego mrocznej przeszłości. Potężne centrum z drapaczami chmur, mnóstwo samochodów, sklepów i ludzi. Podobno jednak nadal notuje się tu zwiększoną liczbę zachorowań na raka... 

Wycieczkę zaczęłam od ogrodu Shukkei-en, założonego w 1620 roku przez Asana Nagaakirę jako imitację słynnego ogrodu krajobrazowego w południowochińskiej stolicy Hangchow. Ogród jest bardzo rozległy. W jego centrum znajduje się staw, w którym żyją kolorowe karpie:

 

Na środku stawu są maleńkie wysepki ze skarłowaciałymi drzewkami oraz kamienny mostek (powyżej) łączący oba brzegi.

 

Pomiędzy alejkami i drzewami ukryte są małe altanki, jak na na górze, w których można odpocząć i pokontemplować piękno przyrody oraz pawilon herbaciany, w którym za opłatą można wziąć udział w ceremonii parzenia herbaty.

 

Pełno nam strumyczków, źródełek, mostków i kamiennych latarni - małych i dużych.

 

 

 

 

 

 

To naprawdę urocze, pełne klimatu miejsce. Spacer po nim był tym przyjemniejszy, że nie było tam prawie nikogo, bowiem pogoda mi dopisała i rano padał deszcz. :)

Chętnie zostałabym tam dłużej i pomedytowała w ciszy, jednak mieszkańcy ogrodu zdawali się chcieć mnie pozbyć. A dokładniej - krwiożercze komary! Obstawiam, że to w nich przetrwała jeszcze część promieniowania po bombardowaniu i są radioaktywne! Bowiem po ugryzieniach zostały mi takie bąble i plamy na skórze jak po tych egipskich, mieszkających w Nilu z klątwą faraona...

Zapomniałam dodać, że w ogrodzie jest jeszcze muzeum Sztuki. Jest malutkie, ale posiada niezłą kolekcję dzieł na temat holokaustu. Min. przepiękny obraz Ikuo Hirayamy, zapierający dech w piersiach.

Szybko więc zostawiłam ogród za sobą i ruszyłam do zamku. Zamek pierwotnie został zbudowany w 1593 roku, a dopiero w 1958 roku jedynie pięciopiętrowa wieża główna została odbudowana ze zgliszcz po bombardowaniu. We wnętrzu znajduje się muzeum lokalne, w którym jednak nie wolno robić zdjęć, dlatego mogę Wam ofiarować jedynie widok z zewnątrz.

 

Jego nazwa to Ri-jo - Zamek Karpi.

Dalej udałam się do Katedry Bomby Atomowej i Parku Pokoju. Muszę przyznać, że jeszcze nic nigdy nie zrobiło na mnie takiego wrażenia. Katedra, będąca dawną izbą przemysłowo-handlową miasta, znajdowała się w ścisłym epicentrum detonacji. W promieniu 3km dosłownie wszystko zostało zniszczone, zmiecione z powierzchni ziemi. Obiekt obecnie znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.

 

 

Niewiele dalej znajduje się Park Pokoju wraz z Muzeum Bomby Atomowej. W muzeum można dowiedzieć praktycznie wszystkiego na temat tych tragicznych wydarzeń. Wstrząsające są filmy ze zwierzeniami tych, co przetrwali, zdjęcia doszczętnie zniszczonego miasta, stopione metalowe przedmioty, jak mały trójkołowy rowerek, czy pudełko na drugie śniadanie, szczątki ciał w gablotach, które znaleziono na zgliszczach, zdjęcia cierpiących na chorobę popromienną, czy tych, który przetrwali ale wybuch zerwał z ich ciał całą skórę, fragmenty budynków na których pozostał cień ludzi, będących w ścisłym centrum. Ich ciała uległy całkowitej dezintegracji, pozostawiając po sobie tylko odbicie na ścianach...

A najgorsze w tym wszystkim jest to, że Amerykanie zdążyli nawet zrobić zdjęcie grzyba nuklearnego, który powstał po wybuchu... Nie wiem jak Japończycy mogli im wybaczyć. Ja po tym co zobaczyłam, nie wybaczyłabym.

A tu jeszcze dla głębszego zobrazowania rozmiarów katastrofy. Na górze makieta przedstawiająca miasto przed wybuchem, a na dole po nim.

Na koniec jeszcze trochę pozytywnej energii... Zwiedziwszy Hiroszimę wybrałam się jeszcze w krótką podróż do Miyajimy. Kawałek pociągiem z Hiroszimy, a dalej promem na wyspę. To mała wysepka - 30km2 - w niemal całości pokryta lasem i wzgórzami. U ich stóp przycupnęło tylko małe miasteczko i świątynia Itsukushima. Wyspa ta uważana jest przez Japończyków za świętą. Niegdyś nie wolno było na niej rodzić, ani umierać, obowiązywał również zakaz posiadania psów. Ten ostatni nadal jest aktualny, nadal nie założono tu cmentarza i zmarłych grzebie się na stałym lądzie, a uczestnicy każdej ceremonii pogrzebowej przed wejściem na wyspę muszą przejść rytuał oczyszczający. Nie wiem tylko dlaczego niby ma ona być świętą? Chram Itsukushima jest wyjątkowo duży, składa się bowiem aż z 14 budynków. Cały wznosi się na palach i podczas przypływu wygląda jakby stał na wodzie. 

 

 

 

To właśnie do tego chramu należy słynna Torii. Postawiono ją 200 metrów w głąb morza, tak iż tylko w trakcie odpływu można podejść bezpośrednio do niej, po mokrym piasku. Jest to największa Torii w Japonii: filary 16,20m, belki poprzeczne 23,30m.

 

Tu akurat miałam pecha, bo wczoraj było chyba jakieś święto związane z tą świątynią. W każdym razie po zmroku miały być fajerwerki, w związku z czym, od samego rana, Japończycy tłumnie zjeżdżali się na wyspę. Byłam tam około 15, zatem jakieś 5 godzin przed fajerwerkami, a calutki brzeg był już obsiedzony przez ludzi na kocykach, matach itp. rezerwujących sobie miejsce na widowisko. Japończycy to mają naprawdę bzika na punkcie sztucznych ogni... Pamiętam że kiedyś też się nimi tak emocjonowałam, ale byłam wtedy dzieckiem! A oni mają chyba jakiś genetyczny szał na tym tle. Że im się chce cały dzień spędzić w tłumie, w upale, tylko po to, żeby zobaczyć parę kundli... Brak mi słów...

No i jeszcze dwie rzeczy, o których prawie zapomniałam. :) Na Miyajimie, jak w Narze, żyją sobie jelonki i sarenki. Muszą być kompletnie pozbawione instynktu, albo po proste oswojone od małego, bo nic nie robią sobie z ludzi, samochodów itp. 

 

Ale widać też, że żyją tym co dostaną, a turyści karmią je na potęgę. Bowiem udało mi się znaleźć Hashiyaki i nie omieszkałam ich spróbować:

Tylko, że jelonek który przechodził obok najwyraźniej też miał na nie ochotę i chwilę musiałam z nim walczyć, żeby nie zwinął mi ich z tacki. Nie przejmował się tym, że go odpycham i dalej pchał pyszczek do jedzenia. W pewnym momencie się trochę zestresowałam, bo miał spore poroże i nie wiedziałam czy nie użyje go do pomocy. Na szczęście jednak po chwili dał za wygraną i poszedł sępić gdzieś indziej. :D

Impreza powitalna

Po tygodniu od mojego przyjazdu studenci zorganizowali imprezę powitalną dla mnie. W sumie to była to łączona okazja, bo jeszcze przyjechał profesor, który kiedyś kierował tym zakładem i jeden ze studentów miał urodziny.

Zatem po pracy (czyli przed szóstą!!) przenieśliśmy się do centrum Okayamy. W okolicach uniwersytetu podobno ciężko o izakaya (czyli japoński bar - przypominam). Zaś w centrum było ich sporo, więc było w czym wybierać. Miejsce już mieliśmy zarezerwowane i przygotowane na nasze przybycie. Na pierwszy toast standardowo musiało być piwo. Tak zaczyna się każdą imprezę. Każdy ma małą szklaneczkę, taką literatkę, do której wlewa się piwo. Ten pierwszy drink jest obowiązkowy. Wznosi się toast za coś tam i potem dopiero idzie właściwe zamówienie. No i na stół wchodzi jedzenie, którego jak zawsze musi być duuużo.

Tu przykładowe jedzonko: na ciemnym talerzyku krewetki w panierce (przepyszne) z jakimś sosem, trudnym do określenia. Obok nich tradycyjny japoński omlet - cieniutki, zawinięty w rulon, a w środku ser i kawior tuńczyka chyba. Na pierwszym planie, obok szklanki z piwem widać też małą miseczkę. W nich podawali przekąskę - na samym początku, do toastu. Smakowało to jak ketchup domowej roboty. Taki sos pomidorowy.

A tu już członkowie labu. Niestety na razie kojarzę tylko parę imion... Na powyższym, pierwszy z prawej to Ryoji Mitsuhashi, a następny Akihiko Kanayama, kolejnego imienia nie kojarzę. Ryoji bardzo dobrze mówi po angielsku więc w sumie z nim rozmawiam najwięcej. Jako jeden z bardzo nielicznych nie boi się mnie... Bo większość studentów z labu po prostu mnie unika z obawy, że się do nich odezwę po angielsku, a jeszcze (Boże broń!) będę czegoś chciała! Poziom grupy może i nie jest tak żenujący, że trzeba by za niego przepraszać (ukłon w stronę szanownego kolegi), ale tego pewnie nigdy się nie dowiem. Oni uważają, że nie potrafią gadać, no i nie potrafią! Rzeczywistość jest taka, że oni wszyscy uczą się języka tyle samo lat, tylko że jedni nie boją się z niego korzystać i dzięki temu nabierają wprawy, a inny boją się i wręcz zatracają swe umiejętności. Jedynym sposobem na nich jest wyjazd za granicę, gdzie nie mają wyjścia i muszą gadać. Ryoji był właśnie w Kopenhadze na jakiś czas i tam doszlifował angielski. Z pozostałej dwójki: kolega po lewej w ogóle nic nie mówi (może dlatego nie znam jego imienia), a Akihiko mówi aż za dużo, ale tylko po japońsku. Był pierwszą osobą która upiła się na imprezie i zrobił to naprawdę w olimpijskim tempie.

Tutaj dalsza część labu... Hmmm... Z imienia znam tylko dziewczynę koło mnie, to Asami Mori. Druga osoba, która nie wstydzi się mówić po angielsku. Idzie jej słabiej niż Ryoji, ale porozumiewamy się japońsko-angielskim miksem i to wystarcza. Z nią byłam na festiwalu. W trójkę zawsze chodzimy na obiad do stołówki, oboje są na doktoracie. Za Asami jest Marina Inoue - bardzo sympatyczna dziewczyna, obecnie kończy licencjat i za niecałe dwa tygodnie ma egzamin na studia magisterskie więc codziennie siedzi w książkach z labie. I wychodzi chyba przed północą! Silną wolę ma z pewnością. Po otępieniu się alkoholem nawet zaczęła ze mną rozmawiać. To fakt, alkohol jest niezawodnym sposobem na poznanie Japończyków bliżej. Puszczają im wszelkie hamulce i nagle wszyscy się do ciebie uśmiechają, zaczynają z tobą gadać i szukać twojego towarzystwa. Aplikowałabym im co rano po jednym piwie, to po tygodniu wiedziałabym o nich niemal wszystko, a o ile weselej by było! ;) Imion kolejnej dwójki nie kojarzę. Wiem tylko że dziewczyna na końcu zaprosiła mnie do swojego domu za tydzień, na imprezę z japońskim jedzeniem. Paru innych ludzi z labu też. Ma zaskakująco mocną głowę...

Tutaj damskie grono. Lab składa się w większości z dziewczyn. Przyznaję, że nie kojarzę imienia żadnej z nich. Wiem tylko że pierwsza z prawej ma własny samochód, którym jeździ na uczelnię - to ewenement, nie jeździ na rowerze!

A tu ja z profesorami... Zaraz koło mnie Masaaki Kojima - były szef. Świetnie mówi po angielsku, uczy się też hiszpańskiego i umie jeszcze jeden jakiś ale zapomniałam co to było. Parę razy był w Polsce, zwiedził chyba wszystkie większe miasta. Jeśli się nie mylę to uczestniczył w Winter School on Coordination Chemistry w Karpaczu gdzie zaznajomił się dobrze z Wrocławskim Uniwersytetem i profesorem Mrozińskim. W tym roku chyba również się wybierze. Obok niego mój profesor - Takayoshi Suzuki. Trochę już o nim opowiadałam. Mówiąc ogólnie świetny naukowiec a przy okazji bardzo sympatyczny i wesoły (co widać na zdjęciu) mężczyzna. Dalej jest drugi profesor - Yukinari Sunatsuki. Też był w Karpaczu i jeśli się nie mylę to jego polscy studenci przezwali Michael Jackson (Aniu? Wypowiesz się?). Też bardzo sympatyczny, ale po angielsku za bardzo nie mówi i zdaje się być strasznie nieśmiały. Za nimi dwójka "anonimowych" studentów.

OK, to prezentację mamy za sobą. :)

Aha! Miałam się jeszcze czymś pochwalić... Dokonałam bardzo przydatnego zakupu:

Genki! Poziom II. Wybór podręczników do japońskiego mają tu na prawdę imponujący. I oczywiście są tu one tańsze. W sumie zaoszczędziłam 60zł na tym podręczniku. W Polsce kosztuje 200zł!!! Jest wart swej ceny - gruby, treściwy i jeszcze z płytą CD do "lisningów". Jak tylko przerobię wszystkie kanji w poprzedniego tomu to wezmę się za ten. Obiecuję! :)

Festiwal

Cześć!

Dzisiaj dostałam parę zdjęć z festiwalu, więc pomyślałam że je Wam podrzucę do obejrzenia. :) Festiwal miał miejsce w sobotę i niedzielę w Okayamie. No i wreszcie udało mi się znaleźć informacje na temat tego, co to za festiwal. Otóż: Okayama Momotaro Matsuri, czyli festiwal Momotaro. Tu macie informacje na temat samego Momotaro, czyli "brzoskwiniowego chłopca" :

http://en.wikipedia.org/wiki/Momotar%C5%8D

Legenda jest bardzo popularna w Japonii, a festiwal ten jest obchodzony chyba w każdym mieście. Jednak wg legendy to właśnie w Okayamie żyli rodzice Momotaro, stąd tak huczne obchody. Momotaro ma tu nawet pomnik, stojący przed stacją kolejową (jeszcze go nie widziałam).

Sam festiwal zaś był generalnie jedną wielką wyżerką. Nad rzeką, z obu stron porozstawiane były stragany z tradycyjną japońską kuchnią. Było na co popatrzeć! :) I można się było podszkolić z wiedzy o japońskich potrawach. Dowiedziałam się na przykład, że okonomiyaki, które przygotowywałam w Tokio (i wrzuciłam Wam zdjęcie) mają aż trzy formy!! Pierwszą z nich widzieliście już wcześniej, oto ona:

Placek z ciasta, z różnymi składnikami w środku, na to majonez, sos tonkatsu, katsuobushi (wysuszone wiórki tuńczyka) i rozdrobnione nori. To okonomiyaki w stylu Osaki.

Druga wersja pochodzi z Hiroshimy:

 

Tu mamy makaron pod spodem, nie znalazłam jaki i bardzo cieniutką warstwę ciasta, na to jeszcze wielkie plastry wieprzowiny, jajko i standardowe dodatki: tonkatsu, nori, majonez. Całość jest zasmażana na blasze i składana na pół. Jadłam takie pierwszy raz w życiu na tym festiwalu. Fakt, dobre, ale wolę "Osaka style".

No i trzeci typ:

 

To mi się najbardziej podoba, ale nie miałam okazji jeszcze spróbować. To hashiyaki, hashi znaczy pałeczki, czyli okonomiyaki na pałeczkach. Ciasto zawinięte jak naleśnik a na górze standardowe dodatki. :) 

Przez ten temat umieram z głodu! Dobrze że pora karmienia się zbliża. ;)

Na festiwalu zdałam sobie sprawę jak bardzo Japończycy są już mięsożerni. Niegdyś mięso było tylko dla chorych, teraz dla chorych jest chyba ryba... :P Wszyscy objadają się mięsem w każdej możliwej postaci: panierowany kurczak, długie obsmażane parówki na patyku, kulki mięsne na patyku, boczek w plastrach, po prostu zgroza! Nie znalazłam żadnej ryby! Najbliżej ideału były macki ośmiornicy na patykach. Wszystko na patykach...

Ze słodyczy były nieśmiertelne krepsy, tradycyjne japońskie lody - czyli pokruszony lód z sokiem owocowym i słodkim mlekiem na górze, lody zwykłe i cukierki.
A to na dowód, że tam w ogóle byłam. ;)

Wybrała się ze mną Asami Mori, doktorantka z laboratorium, w którym mam staż. Tu dorwał nas samurai. W zasadzie to właśnie tak było: to on nas dorwał i kazał sobie zrobić z nami zdjęcie, musiałyśmy się zgodzić.

A tu na tle straganów z mięsem... W ręce mam kakigori, czyli te japońskie lody. :)

Deeeeszcz!!

Informacja warta przekazania do wiadomości publicznej. ;) Dzisiaj około godziny 20:20 spadł deszcz! A w zasadzie ulewa! Trwała co prawda jedynie 20 minut, ale to zawsze coś! :D W życiu tak się nie ucieszyłam na widok deszczu! Nie przeszkadzało mi nawet, że właśnie wracam z centrum handlowego obładowana zakupami, bez parasola (a jakże!) i zostało mi jeszcze jakieś 15 minut drogi... Pełnia szczęścia! Przemokłam do suchej nitki! :D  Ciekawe kiedy nadarzy się następna taka okazja... Pewnie nie prędko. Od studentek z labu dowiedziałam się, że Okayama jest najsuchszym miejscem w Japonii... :/ Niezbyt mnie to cieszy. Bo po całym dniu koszmarnego upału marzy się już o chociaż kropli wilgoci... A tu nic...

Dzień szósty - o wszystkim i o niczym

Jestem tu już sześć dni! Czyli prawie tydzień. :)

Jak na razie nawet nie zdążyłam porządnie przyzwyczaić się do tutejszych warunków. Do klimatu to chyba nigdy nie zdołam się przyzwyczaić.. ^^" Ale wprowadziłam do mojego dziennego harmonogramu wieczorne spacery, więc mam już parę zdjęć mojej najbliższej okolicy. 

Zacznijmy od zdjęcia miejsca w którym mieszkam. Składają się na nie dwa małe, trzypiętrowe bloki (dwupiętrowe licząc po polsku). Jest tam około 80 mieszkań, jeśli dobrze liczę. Małe, jednoosobowe, takie jak mój i duże, dwuosobowe lub rodzinne. Z tego co zauważyłam jest sporo wolnych pokoi. Największy procent stanowią Koreańczycy i Chińczycy, poza nimi spotkałam tylko dwóch Afroamerykanów. Nie ukrywam, że większości nie miałam okazji zobaczyć, więc moja wiedza na ten temat jest ograniczona. Niestety minusem tego akademika jest brak wspólnej sali, w której można by wzbogacić się o nowe znajomości. Nie zdziwię się więc jeśli przez te dwa miesiące nie poznam absolutnie nikogo.

A to już okolica. Akurat wszędzie dookoła stoją same jednorodzinne domki, w tym wiele w tradycyjnym japońskim stylu. Zaraz za nimi rozciągają się wzgórza. Szukałam ich nazw ale chyba są zbyt małe żeby je nazywać. Albo za małe żeby na mapie google była nazwa. Nawet udało mi się ująć charakterystyczne kwadratowe samochodziki. Wszędzie ich pełno w Japonii. Wyglądają pociesznie, ale muszę mieć jakieś zalety, skoro cieszą się takim powodzeniem.

 

 

Powyższe domy należą najpewniej do najbogatszych. Bardzo duże, z okazałą bramą i mnóstwem roślinności. Niektóre miały dodatkowo metalowe okucia na dachach w kształcie roślin albo zwierząt.

Hehehe... A tu znak "Stop". Coś mnie tknęło żeby go sfotografować. Wiele znaków drogowych w Japonii jest wymalowanych na ulicach. Tak samo ograniczenia prędkości i inne.

I jeszcze wieczorne niebo. Dla wtajemniczonych: wypatruję chmur rotorowych, żeby wiedzieć kiedy oczekiwać następnego tsunami.

A z takich luźnych dygresji... Rozbraja mnie stosunek Japończyków do picia. A głównie to, że oni mają "drinking culture", jak sami to określają... Mam wrażenie, że już o tym mówiłam kiedyś... Co to za kultura picia? Pije się to się pije. Nie widzę różnicy pomiędzy pijącymi Polakami, a Japończykami... Im się wydaje, że my dużo pijemy. A przecież tu chodzi o efekt. Japończycy kończą imprezę w takim samym stanie jak Polacy, z tą małą różnicą, że potrzebują mniej alkoholu, żeby doprowadzić się do takiego stanu. I to jedyny powód dla którego pijemy więcej. Bo jeśli chodzi o częstotliwość, to z pewnością Japończycy nad nami górują. W końcu każda okazja jest dobra, żeby zrobić "drinking party"... Ta nazwa też doprowadza mnie do szału. Tak jakby w tym "party" chodziło tylko o picie. Nie widziałam tu jeszcze imprezy bez alkoholu, po co więc to rozdzielać? Party to party, z piciem czy bez. Nie mają żadnych specjalnych zwyczajów dotyczących picia, dlaczego więc wydaje im się że mają całą kulturę picia?